Analiza efektywności kosztowej stymulatorów dwujamowych w zespole chorej zatoki

Analiza efektywności kosztowej stymulatorów dwujamowych w zespole chorej zatoki

Źródło: Edwards SJ, Kamer C, Trevor N, i wsp. Dual-chamber pacemakers for treating symptomatic bradycardia due to sick sinus syndrome without atrioventricular block: a systematic review and economic evaluation. Health Technol Assess 2015;19:1-210. 

Wyniki badania DANPACE pokazały, że wszczepienie stymulatora typu DDD vs stymulatora AAI u pacjentów z zespołem chorej zatoki nie wpływa na śmiertelność całkowitą, ale zmniejsza ryzyko wystąpienia napadu migotania przedsionków i ponownej reoperacji. Czy takie rozwiązanie jest jednak efektywne kosztowo?

Edwards i wsp. postanowili to ocenić w populacji osób z zespołem chorej zatoki bez bloku przedsionkowo-komorowego. W tym celu przeszukali medyczne bazy danych do czerwca 2014 roku i przygotowali metaanalizę badań klinicznych z randomizacją porównujących stymulację AAI z DDD.

Spośród początkowo znalezionych 493 badań, ostatecznie do metaanalizy włączono 6 badań z randomizacją (tab. 1). Okazało się, że implantacja stymulatora typu DDD istotnie statystycznie zmniejszała ryzyko reoperacji (OR 0,38, 95% CI 0,36-0,63) w porównaniu ze stymulatorem typu AAI. Ponowny zabieg najczęściej był wykonywany z powodu rozwoju bloku przedsionkowo-komorowego.

Nie wykazano różnic między grupami w śmiertelności, występowaniu niewydolności serca, udaru mózgu, utrwalonego migotania przedsionków i jakości życia. Dwujamowe układu są droższe i skuteczniejsze od stymulatorów AAI, co skutkowało inkrementalnym współczynnikiem efektywności kosztów na poziomie 6506 funtów.  Autorzy dokonali także analizy pacjentów wg wieku (>75 lat i ≤75 lat) i ryzyka niewydolności serca, w której wykazano, że u starszych pacjentów bardziej opłaca wszczepiać się układy dwujamowe (są tańsze i skuteczniejsze), a u młodszych układy jednojamowe (układy DDD są droższe i mniej skuteczne). Wskazano jednak, że ostatnią subanalizę przeprowadzono na podgrupach pacjentów i do ich wyników należy podchodzić z ostrożnością.

Podsumowując, u osób z chorobą węzła zatokowego bez zaburzeń przewodnictwa przedsionkowo-komorowego stymulatory typu DDD wydają się być kosztoefektywne w porównaniu ze stymulatorami typu AAI. Dlatego też w tej grupie pacjentów zasadne jest wszczepianie stymulatorów dwujamowych i zastosowanie algorytmów mających na celu redukcję niepotrzebnej stymulacji komorowej.

Badanie Charakter badania z randomizacją Populacja Randomizacja Kraj Liczba pacjentów Okres obserwacji
Albertsen i wsp. w układzie równoległym Zahamowanie zatokowe, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia zatokowa, zespół bradykardia-tachykardia Rodzaj wszczepionego urządzenia Dania 50 1 rok
DANPACE w układzie równoległym Blok zatokowo-przedsionkowy, zahamowanie zatokowe, bradykardia zatokowa, zespół bradykardia-tachykardia Rodzaj wszczepionego urządzenia Dania, Wielka Brytania, Kanada 1415 Średnio 5,4± 2,6 roku
Nielsen i wsp. w układzie równoległym Bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół bradykardia-tachykardia Rodzaj wszczepionego urządzenia Dania 177 Średnio 2,9±1,1 roku
Gallik i wsp. skrzyżowane Choroba węzła zatokowego Za pomocą programowania Nie podano 12 <1 dnia
Lau i wsp. skrzyżowane Zespół chorej zatoki Za pomocą programowania Nie podano 15 4 tygodnie na daną grupę
Schwaab i wsp. skrzyżowane Bradykardia zatokowa Za pomocą programowania Niemcy 21 3 miesiące na daną grupę

Oprac. na podstawie Edwards SJ i wsp.

Analiza efektywności kosztowej stymulatorów dwujamowych w zespole chorej zatoki –  ZOBACZ