Wyniki u pacjentów z napadowym vs nienapadowym migotaniem przedsionków w Europie: program badań EORP-AF

Wyniki u pacjentów z napadowym vs nienapadowym migotaniem przedsionków w Europie: program badań EORP-AF

Migotanie przedsionków (AF) ma różne postaci: po raz pierwszy wykryte, napadowe, przetrwałe, utrwalone. Celem pracy było zbadanie objawów klinicznych, zarządzania i wyników napadowego oraz nienapadowego AF w ramach programu badań EORP-AF (EURObservational Research Programme–Atrial Fibrillation). Wśród 2589 pacjentów było 29,9% osób z pierwszym wykrytym AF, 26,8% z napadowym AF, 25,9%
z przetrwałym AF, 17,4% z utrwalonym AF. Osoby z napadowym AF były młodsze, miały niższą częstość występowania chorób serca (szczególnie zastawkowa i głównych chorób współistniejących, a także niższe wyniki CHADS2, CHA2DS2-Vasc i HAS-BLED. Po 1 roku, ryzyko udaru/przemijającego ataku niedokrwiennego oraz powikłań zakrzepowo-zatorowych było niskie i nie różniło się między napadowymi nienapadowym AF. Śmiertelność całkowita była wyższa u osób z nienapadowym AF. Nienapadowe AF nie było niezależnym czynnikiem ryzyka zgonu w okresie obserwacji. Niezależnymi czynnikami ryzyka zgonu były: wiek, przewlekła niewydolność serca, przewlekła choroba, nerek, cukrzyca, kardiomiopatia, aktywność fizyczna. Pacjenci z nienapadowym AF mieli gorsze wyniki pod względem całkowitej śmiertelności. Ryzyko udaru mózgu w ciągu 1 roku było stosunkowo niskie, być może ze względu na wysoki wskaźnik wykorzystania terapii przeciwzakrzepowej w tej grupie.

Autor: Michał Chudzik

Źródło/a: http://europace.oxfordjournals.org/content/18/5/648.1

POBIERZ – Wyniki u pacjentów z napadowym vs nie napadowym migotaniem przedsionków w Europie: program badań EORP-AF