HRS 2019. MADIT-CRT: ryzyko arytmii komorowych u osób z poprawą frakcji wyrzutowej.

HRS 2019. MADIT-CRT: ryzyko arytmii komorowych u osób z poprawą frakcji wyrzutowej.

Sherazi i wsp. postanowili odpowiedzieć na pytanie: „czy funkcja defibrylatora jest potrzebna pacjentom, którzy odpowiadają na CRT?” W tym celu wykorzystali dane uczestników badania MADIT-CRT i ocenili ryzyko arytmiczne pacjentów, którzy odpowiedzieli na CRT na tyle, że znaleźli się poza wskazaniami do ICD wg HRS (kardiomiopatia niedokrwienna: EF >35% lub NYHA I z EF 31-35%; kardiomiopatia nieniedokrwienna: EF >35% lub NYHA I i EF ≤35%). 

Kohortę 734 pacjentów z CRT z badania MADIT-CRT podzielono na 2 grupy: bez wskazań do ICD w prewencji pierwotnej po roku obserwacji (grupa A) i pacjentów, u których utrzymały się wskazania do ICD po roku obserwacji (grupa B). 

U większości osób z CRT-D stwierdzono istotną poprawę: 89% z nich nie miało wskazań do ICD po roku obserwacji. W analizie Kaplana-Meiera wykazano, że odsetek arytmii komorowych po rocznej obserwacji był istotnie niższy w grupie A niż w grupie B (HR 0,439, 95% CI 0,275-0,703, p=0,006). Okazało się jednak, że w grupie A odsetek arytmii komorowych był wciąż spory: 7% po roku i 13% po 2 latach obserwacji. Wyniki były podobne w grupie osób z kardiomiopatią niedokrwienną i nieniedokrwienną.

Podsumowując, większość osób z łagodną niewydolnością serc z implantowanym CRT-D uzyskała poprawę frakcji wyrzutowej i lub klasy NYHA, co spowodowało brak wskazań w prewencji pierwotnej do defibrylatora. Mimo tego, ta populacja wciąż jest narażona na arytmie komorowe, dlatego ochrona za pomocą defibryltora jest wciąż zasadna.  

Oprac. na podstawie S-AB15-06. Risk Of Ventricular Tachyarrhythmic Events In Patients Who Improved Beyond Heart Rhythm Society Guidelines For A Defibrillator In MADIT-CRT
https://www.abstractsonline.com/pp8/#!/5753/presentation/22781