Analogi GLP-1 nasilają arytmie komorowe u pacjentów z HFrEF?

Analogi GLP-1 wiązały się z istotnym wzrostem częstości pracy serca, nieutrwalonych arytmii komorowych i całkowitej liczby wyładowań i terapii antytachyarytmicznych u pacjentów z HFrEF i urządzeniami wszczepialnymi. Badacze przeanalizowali retrospektywnie dane pacjentów z CIED i HFrEF konsultowanych w jednym z kanadyjskich ośrodków. W grupie 253 osób z HFrEF i CIED znalazły się 53 osoby, u których włączono analog GLP; porównano ich z 53 pacjentami bez analogu GLP-1. Średni wiek wyniósł 66 lat, 81% stanowili mężczyźni, 93% miało cukrzycę, a przeszło co trzeci pacjent – migotanie przedsionków. Średnie BMI wyniosło 31,4 kg/m2, a średnia frakcja wyrzutowa lewej komory – 28%. Po dopasowaniu w grupie leczonej analogiem GLP-1 stwierdzono istotny wzrost częstości pracy serca o 7 uderzeń na minutę (95% CI 4-10; p < 0,01) w porównaniu z pacjentami bez analogu GLP-1. Przyjmowanie analogu GLP-1 wiązało się ze wzrostem występowania częstoskurczów komorowych lub migotań komór (13 vs. 2; p = 0,07) w porównaniu z grupą bez analogu GLP -1, a także wzrostem nsVT (3372 vs. 399; p < 0,01) i całkowitą liczbą wyładowań/terapii antytachyarytmicznych (33 vs. 3; p = 0,01).