Anatomiczne położenie elektrody do LBBAP a morfologia zespołów QRS

Implantacja LBBAP w dolnej części przegrody wiąże się z częstszym występowaniem większych załamków R w odprowadzeniu V1, krótszym RWPT w V6 i dłuższym czasem międzyszczytowym V6-V1 w porównaniu z implantacją w środkowej części przegrody. Przeanalizowano 212 pacjentów, u których skutecznie wykonano LBBAP. Pacjentów podzielono na trzy grupy w zależności od położenia elektrody w przegrodzie międzykomorowej, określonej na podstawie wychylenia zespołów QRS w odprowadzeniach II i III:

– grupa wysokiej przegrody – 49 pacjentów,

– grupa środkowej przegrody – 119 pacjentów,

– grupa niskiej przegrody – 44 pacjentów.

Porównano parametry EKG, w tym morfologię zespołu QRS w odprowadzeniu V1, czas od piku stymulacji do szczytu załamka R w odprowadzeniach V6 i V1 oraz odstęp między szczytami załamków R w odprowadzeniach V6 i V1. Oceniono również odsetek pacjentów spełniających proponowane fizjologiczne kryteria LBBP. W grupie niskiej przegrody znalazło się najwięcej pacjentów z dominującym załamkiem R w V1 (qR – 38,6`5, R – 4,5%, p < 0,01). W porównaniu z grupą środkowej przegrody, grupa niskiej przegrody wykazywała:

– krótszy czas do szczytu w odprowadzeniu V6 (59 ± 9 ms; p = 0,011),

– dłuższy czas do szczytu załamka R w V1 (105 ± 11 ms; p = 0,023),

– dłuższy odstęp między szczytami załamków R V6–V1 (46 ± 10 ms; p < 0,01).

Nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy trzema grupami pod względem:

– zależnej od amplitudy stymulacji zmiany morfologii zespołu QRS,

– obecności potencjału lewej odnogi pęczka Hisa.

Jednak pacjenci z grupy niskiej przegrody znacznie częściej spełniali kryterium odstępu międzyszczytowego V6–V1 > 44 ms (86%; p < 0,01).