Bezpieczeństwo flekainidu i propafenonu w chorobie strukturalnej serca
W populacjach pacjentów ze strukturalną chorobą serca stosowanie leków antyarytmicznych klasy Ic w migotaniu przedsionków nie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, a w żadnej z analizowanych podgrup nie wykazano szkodliwego wpływu tych leków. Przeszukano bazy PubMed, Embase, Cochrane Library oraz Web of Science od początku ich istnienia do maja 2026 roku w celu identyfikacji badań porównujących stosowanie leków antyarytmicznych klasy Ic z lekami klasy III, amiodaronem lub brakiem terapii antyarytmicznej u pacjentów z migotaniem i strukturalną chorobą serca. Oceniano arytmie komorowe, śmiertelność całkowitą i incydenty sercowo-naczyniowe. Włączono 7 badań obejmujących łącznie 35 886 chorych. U pacjentów ze strukturalną chorobą serca stosowanie leków klasy Ic nie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu (połączony HR 0,73; 95% CI 0,51–1,03; p = 0,065; I² = 88,6%; k = 5). W żadnym z pojedynczych badań nie wykazano statystycznie istotnego zwiększenia ryzyka arytmii komorowej. Nie stwierdzono istotnej różnicy w śmiertelności całkowitej. MACE występowały istotnie rzadziej w grupie przyjmującej leki klasy Ic (HR 0,54; 95% CI 0,39–0,75; p = 0,010; k = 4). W podgrupie pacjentów z chorobą wieńcową wyniki były zgodne i nie wykazywały szkodliwego wpływu leczenia flekainidem/propafenonem na:
– komorowe zaburzenia rytmu: HR 0,80 (95% CI 0,54–1,17),
– śmiertelność: HR 0,65 (95% CI 0,22–1,91),
– poważne incydenty sercowo-naczyniowe: HR 0,54 (95% CI 0,29–0,99).
