Bradykardia u sportowców – co warto wiedzieć?

Bradykardia spoczynkowa z HR ≤ 40/min i pauzy 2-3 s występują często u dużego odsetka sportowców wytrzymałościowych i są dobrze tolerowane. Oceniono 465 zawodowych sportowców wytrzymałościowych, którym w ramach projektu Pro@Heart wykonano badania obrazowe serca, testy wysiłkowe i monitorowanie EKG metodą Holtera. Dodatkowo oceniono predyspozycję genetyczną do bradykardii za pomocą zwalidowanego poligenowego wskaźnika ryzyka związanego z częstością akcji serca (HR-PRS; niższe wartości wiążą się z niższą częstością rytmu serca). Zmienne kliniczne i genetyczne sportowców wytrzymałościowych z bradykardią, u których minimalny HR w czasie Holtera EKG wyniósł ≤ 40/min porównano ze sportowcami bez bradykardii. Ponadto porównano genetykę sportowców z bradykardią ze zdrową kohortą osób nieuprawiających sportu z badania ASPREE. Włączono 465 sportowców wytrzymałościowych (mediana wieku 23 lata, ¾ stanowili mężczyźni), spośród których 175 (38%) miało minimalną czynność serca ≤ 40/min w badaniu Holter EKG (7 osób miało min. częstość akcji serca ≤ 30/min). U ¼ sportowców obserwowano pauzy ≥ 2 s, a u 3% – pauzy ≥ 3 s. Sportowcy z bradykardią byli młodsi, sprawniejsi fizycznie i mieli bardziej nasilony remodeling serca typowy dla serca sportowca. Średnia wartość HR-PRS była istotnie niższa u wszystkich sportowców w porównaniu z uczestnikami badania ASPREE (P < 0,001); HR-PRS była niższa w grupie sportowców z bradykardią w porównaniu ze sportowcami bez bradykardii (P = 0,006). Sportowcy z najniższego kwartyla HR-PRS mieli najniższą częstość akcji serca (mediana 41/min vs. 45/min, P < 0,001) i najwyższy ładunek bradykardii (14% vs. 2%, P < 0,001) niż sportowcy z najwyższego kwartyla HR-PRS. Po uwzględnieniu wieku, płci, wydolności i indeksowanej objętości prawego przedsionka wskaźnik HR-PRS niezależnie wiązał się z niższą częstością akcji serca i zwiększał ryzyko bradykardii spoczynkowej (OR 2,2, 95% CI 1,3-3,9; P = 0,004). Ani bradykardia, ani pauzy nie wiązały się z podwyższonym ryzykiem niekorzystnych zdarzeń klinicznych w 5,5-rocznej obserwacji.