Co lepsze: tranzycja z nsLBBP do sLBBP czy do LVSP podczas implantacji?
Tranzycja morfologii wystymulowanego zespołu QRS z nsLBBP do sLBBP wiąże się z niskim i stabilnym progiem stymulacji lewej odnogi, podczas gdy tranzycja z nsLBBP do LVSP wiąże się z ryzykiem wzrostu progu lub utraty stymulacji lewej odnogi w czasie obserwacji pacjentów po implantacji LBBP. Badacze z Japonii przeanalizowali 140 pacjentów, u których podjęto próbę implantacji LBBP. Była ona skuteczna w 116 (82,8%) przypadkach, w czasie których obserwowano tranzycję morfologii wystymulowanego zespołu QRS przy progu stymulacji LBB ≤ 1,5 V@0,4 ms. Następnie progi stymulacji LBB i mięśniowej oceniono po tygodniu, 1, 3 i 6 miesiącach, a następnie co pół roku.
Spośród 116 chorych u 92 (79,3%) obserwowano tranzycję z nsLBBP do sLBBP (średni próg stymulacji LBB – 0,49 ± 0,22 V@0,4 ms, średni próg stymulacji mięśniowej 0,67 ± 0,17 V@0,4 ms). Wszyscy pacjenci z tranzycją nsLBBP do sLBBP podczas implantacji mieli próg < 1,0 V podczas implantacji. W trakcie obserwacji progi stymulacji LBB i mięśniowej nieco wzrosły (odpowiednio 0,81 ± 0,23 V@0,4 ms i 0,97 ± 0,24 V@0,4 ms; p < 0,001), ale pozostały stabilne. U 2 pacjentów próg stymulacji LBB wzrósł do 1,5 i 1,75 V po 3 i 6 miesiącach i pozostał stabilny.
Z kolei u 24 (20,7%) pacjentów z tranzycją nsLBBP do LVSP podczas implantacji próg stymulacji LBB wyniósł 0,98 ± 0,29 V@0,4 ms, a próg stymulacji mięśniowej 0,56 ± 0,10 V@0,4 ms. W połowie przypadków (n = 12) doszło do: wzrostu progu stymulacji LBB > 1,0 V (n = 9) lub utraty stymulacji LBB podczas stymulacji 5,0 V @0,4 ms (n = 3). We wszystkich 12 przypadkach zmiany te obserwowano w ciągu 1 tygodnia – 1 miesiąca od zabiegu; a próg stymulacji mięśniowej pozostawał niski (0,92 ± 0,24 ms) w trakcie ok. trzyletniej obserwacji. U pozostałych 12 pacjentów próg stymulacji LBB i mięśniowej wzrósł odpowiednio z 0,94 ± 0,26 V@0,4 ms do 1,20 ± 0,26 V@0,4 ms (p = 0,003) i 0,59 ± 0,12 do 1,04 ± 0,24 V@0,4 ms (p < 0,001). Autorzy sugerują, że relatywnie wczesne wzrosty progu stymulacji LBB mogły być związane z mikrodyslokacją elektrody.
Powiązane
Prawidłowy elektrokardiogramCzy w dobie łatwo dostępnych technik obrazowania o wysokiej rozdzielczości elektrokardiogram (EKG) ma jeszcze swoje miejsce w diagnostyce i leczeniu dzieci? Z pewnością w nieinwazyjnej diagnostyce zaburzeń rytmu i przewodzenia w sercu nic nie zastąpi dokładnej analizy EKG. O EKG należy myśleć w taki sam sposób, jak o badaniu fizykalnym. Dostarcza ono wskazówek dotyczących prawdopodobnego rozpoznania, dostarcza informacji o ciężkości choroby i może wskazywać na inne problemy […]
Resynchronizacja serca za pomocą układu CRT-D stanowi uznaną metodę leczenia pacjentów z niewydolnością serca i poszerzonym zespołem QRS. Skuteczność terapii zależy od właściwego działania wszystkich elementów układu, w tym także elektrody przedsionkowej, której funkcja bywa pomijana w ocenie całościowej skuteczności pracy urządzenia. W omawianym przypadku utrata sensingu przedsionkowego doprowadziła do znacznego spadku skuteczności terapii resynchronizującej, a czasowo skuteczne rozwiązanie zapewniła zmiana […]
WstępTelemonitoring urządzeń wszczepialnych stanowi obecnie integralny element opieki nad pacjentami z niewydolnością serca i zaburzeniami rytmu serca, umożliwiając wczesne wykrywanie arytmii komorowych, nadkomorowych oraz dysfunkcji układu stymulującego1,2. W ostatnich latach wykazano, że regularne wykorzystanie zdalnego monitorowania wiąże się nie tylko z poprawą bezpieczeństwa terapii, lecz także ze zmniejszeniem liczby hospitalizacji i istotną redukcją śmiertelności, co potwierdzono w metaanalizach badań randomizowanych1,3. Nadzór […]
