Czy istnieje związek między włóknieniem a LBBB?

Ani ogniskowe, ani śródmiąższowe włóknienie nie wiąże się z LBBB u pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową. Badacze wykonali MRI z oceną późnego wzmocnienia kontrastowego u:

– 60 pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową i LBBB,

– 50 pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową bez LBBB,

– 15 pacjentów z LBBB i strukturalnie zdrowym sercem,

– 10 zdrowych ochotników.

Dodatkowo wykonano biopsję miokardium u 15 (24,6%) osób z kardiomiopatią rozstrzeniową i LBBB i 16 (32%) z kardiomiopatią rozstrzeniową bez LBBB w celu oceny objętości frakcji kolagenu sercowego. Rozlane włóknienie lewej komory oceniano w MRI z późnym wzmocnieniem kontrastowym za pomocą wskaźnika DIR (diffuse intensity ratio zdefiniowanego jako stosunek średniej intensywności sygnału lewej komory do średniej intensywności sygnału krwi), a także obliczano odsetek objętości blizny i strefy szarej.

Odsetek objętości kolagenu sercowego w biopsji korelował z DIR danego segmentu lewej komory (r = 0,66, p < 0,001). W obu grupach pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową (z lub bez LBBB) odsetki objętości kolagenu sercowego w biopsji (46,7% vs. 50,0%, p = 0,64) i późnego wzmocnienia kontrastowego w MRI (66,0% vs. 51,6%, p = 0,063) były podobne. Obszary późnego wzmocnienia kontrastowego pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową najczęściej lokalizowały się w środkowej części przegrody międzykomorowej. W grupie z kardiomiopatią rozstrzeniową bez LBBB odsetek pacjentów z blizną był istotnie wyższy niż w grupie z kardiomiopatią rozstrzeniową z LBBB (4,0%, 95% CI 1,6-11,7% vs. 1,4%, 95% CI 0,1-8,5%, p = 0,047). Z kolei odsetki strefy szarej i całkowitego włóknienia w obu grupach z kardiomiopatią rozstrzeniową – porównywalne. Wskaźnik DIR opisujący rozlane włóknienie był wyższy w grupie pacjentów z idiopatycznym LBBB niż u zdrowych ochotników. Późne wzmocnienie kontrastowe było obecne tylko u 6,7% osób z idiopatycznym LBBB, nie znaleziono go u zdrowych ochotników.

Zdaniem autorów ani ogniskowe, ani śródmiąższowe włóknienie nie wiąże się z LBBB u pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową. Rozlany stan zapalny u osób z kardiomiopatią rozstrzeniową i LBBB może przyczyniać się do pogarszania dysfunkcji skurczowej, ale nie jest przyczyną LBBB. Ponadto, zwiększony odsetek śródmiąższowego włóknienia u pacjentów z idiopatycznym LBBB może odzwierciedlać utajony proces przebudowy w mięśniu sercowym prowadzący do rozwoju kardiomiopatii rozstrzeniowej.