Czy LVSP może być formą resynchronizacji?

LVSP wydaje się być alternatywną formą resynchronizacji i wiąże się z dobrą odpowiedzią kliniczną i echokardiograficzną. Retrospektywnie przeanalizowano 211 pacjentów ze wskazaniami do terapii resynchronizującej w Guangdong Cardiovascular Institute między 2018 i 2023 rokiem poddanych implantacji LBBAP. Wykluczono pacjentów z potwierdzoną aktywacją lewej odnogi pęczka Hisa i chorych z układami LOT-CRT. Do analizy włączono łącznie 40 kolejnych pacjentów z udaną LVSP, ze średnim okresem obserwacji wynoszącym ok. 30 miesięcy. Zespół QRS w odprowadzeniu V1 podczas LVSP miał morfologię typu QS (52,5%), Qr/qR (30%) lub rsR (17,5%). LVSP zwężała szerokość zespołu QRS (z wartości wyjściowej 172,5 ± 16,8 do 135,3 ± 19,8 ms; P < 0,001), przy RWPT w V6 wynoszącym 96,4 ± 9,6 ms. Frakcja wyrzutowa lewej komory poprawiła się z 26,7 ± 7,4% na początku do 38,8 ± 16,1% (P < 0,001), a wymiar końcoworozkurczowy lewej komory zmniejszył się (67,9 ± 9,8 vs. 59,7 ± 10,4 mm; P < 0,001) w trakcie obserwacji. U 52,5% chorych frakcja wyrzutowa lewej komory poprawiła się o ≥5%, a u 22,5% o ≥ 15% lub osiągnęła wartość ≥ 50%. Klasa czynnościowa NYHA poprawiła się z 2,7 ± 0,4 na początku do 1,9 ± 0,6 (P < 0,01), a stężenie NT-proBNP istotnie się zmniejszyło (4544 ± 975 vs. 2353 ± 1225 pg/mL; P < 0,001). Podczas zabiegu nie wystąpiły powikłania związane z procedurą.