Czy możemy potwierdzić bezpośrednią aktywację lewej odnogi za pomocą wewnątrzsercowego EGM?

U pacjentów z LBBAP morfologia EGM oceniana w zdalnym monitorowaniu może pomóc potwierdzić bezpośrednią aktywację układu przewodzącego. Autorzy przeanalizowali 153 pacjentów poddanych LBBAP z potwierdzoną bezpośrednią aktywacją układu przewodzącego i systemem do zdalnego monitorowania. Oceniano 12-odprowadzeniowe EKG podczas implantacji, na kontroli po roku, w przypadku pilnych wizyt i transmisje wewnątrzsercowego EGM z telemonitoringu. Mierzono szerokość wystymulowanego zespołu QRS, RWPT w V6. Na podstawie wystymulowanych zespołów QRS po roku pacjentów klasyfikowano do 1 z 2 grup: ze stabilną szerokością wystymulowanego QRS-u (różnica w szerokości wystymulowanych zespołów QRS po roku i po wszczepieniu < 20 ms) i poszerzonym zespołem QRS (różnica szerokości zespołów QRS ≥ 20 ms). Wewnątrzsercowe EGM uzyskano z bipolarnej konfiguracji tip-ring elektrody do LBBAP i klasyfikowano na podstawie czasu trwania szybkiego narastania potencjału (czas od początku sygnału do przejścia w wolniejszą aktywację – pojawienie się lub opóźnienie załamka) i odwrócenia polarności początkowego szybkiego narastania potencjału względem linii izoelektrycznej.

Po roku 133 pacjentów (87%) miało stabilne szerokości zespołów QRS, a 20 (13%) – poszerzone zespoły QRS. W grupie poszerzonych zespołów QRS obserwowano także dłuższy RWPT w V6 w porównaniu z grupą ze stabilną szerokością QRS (93,7 ± 4,7 ms vs. 77,3 ± 3,9 ms, p < 0,001). Dodatkowo zaobserwowano istotne wydłużenie czasu trwania szybkiego narastania potencjału w wewnątrzsercowym EGM w grupie poszerzonych zespołów QRS z 66,8 ± 11,7 ms do 96,2 ± 19,1 ms (p < 0,001), któremu towarzyszyła inwersja polarności w 75% przypadków. Nie stwierdzono istotnej zmiany czasu trwania szybkiego narastania potencjału w wewnątrzsercowym EGM ani inwersji polarności w grupie pacjentów ze stabilną szerokością zespołu QRS. Czułość i swoistość przewidywania poszerzenia zespołu QRS za pomocą zmiany czasu trwania szybkiego narastania potencjału w wewnątrzsercowym EGM lub inwersji polarności wyniosła odpowiednio 0,75 i 0,964.

W porównaniu z wartościami wyjściowymi CRT/CSP wiązały się z:

– wzrostem LVEF o 7,88 % (95% CI: 2,80–12,95; p < 0,01),

– zmniejszeniem LVEDV o 28,97 ml (95% CI: 11,88–46,07; p < 0,01),

– zmniejszeniem LVESV o 24,19 ml (95% CI: 5,56–42,83; p = 0,01),

– redukcją LVEDD, LVESD.

Wczesna resynchronizacja wiązała się również z:

– poprawą dystansu w teście 6-minutowego marszu o 68,3 m (95% CI: 43,08–93,53; p < 0,01),

– obniżeniem klasy czynnościowej według klasyfikacji NYHA o 0,96 klasy (95% CI: 0,78–1,13; p < 0,01),

– skróceniem czasu trwania zespołu QRS o 40,93 ms (95% CI: 34,65–47,20; p < 0,01),

– zmniejszeniem stężenia NT-proBNP o 430,58 pg/ml (95% CI: 298,06–563,11; p < 0,01) podczas obserwacji kontrolnej.