Czy odstawiać leczenie przeciwkrzepliwe po ablacji migotania przedsionków?
U pacjentów bez wywiadu incydentów zakrzepowo-zatorowych, u których przez 6 miesięcy po ablacji migotania przedsionków nie stwierdzono nawrotu arytmii, odstawienie doustnej terapii przeciwkrzepliwej nie wiąże się z różnicą w ryzyku wystąpienia złożonego punktu końcowego obejmującego udar mózgu, zatorowość obwodową oraz poważne krwawienie w porównaniu z kontynuacją leczenia przeciwkrzepliwego. Rezydualne ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych pozostaje niskie u osób z wynikiem CHA₂DS₂-VA 2–3, natomiast przekraczało powszechnie przyjmowane progi akceptowalnego ryzyka u chorych z wynikiem ≥ 4. Badacze z Pekinu przeprowadzili emulację badania randomizowanego na podstawie danych z wieloośrodkowego, prospektywnego rejestru prowadzonego w Chinach. Do analizy włączono pacjentów z wynikiem w skali CHA₂DS₂-VA ≥ 2, bez przebytego incydentu zakrzepowo-zatorowego oraz bez nawrotu arytmii przedsionkowej w ciągu pierwszych 6 miesięcy po ablacji. W zależności od postępowania w 6. miesiącu po zabiegu pacjentów zakwalifikowano do grupy odstawiającej lub kontynuującej doustne leczenie przeciwkrzepliwe. Pierwszorzędowym punktem końcowym był złożony punkt obejmujący udar mózgu, zatorowość obwodową oraz poważne krwawienie. W analizie zastosowano ważenie odwrotnym prawdopodobieństwem przypisania do grupy (inverse probability weighting), a podstawową analizę przeprowadzono w obrębie grup wyodrębnionych zgodnie z zaplanowanym leczeniem. Do badania włączono 8339 pacjentów (średni wiek 68 lat; ok. 60% mężczyzn), z których 4406 odstawiło doustne leczenie przeciwkrzepliwe, a 3933 je kontynuowało. Ryzyko wystąpienia pierwszorzędowego punktu końcowego nie różniło się istotnie między grupami (ważony HR 0,93; 95% CI 0,67–1,29). Ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych również było porównywalne (HR 0,96; 95% CI 0,69–1,35). Istotne klinicznie krwawienia niemające charakteru dużych krwawień występowały rzadziej u pacjentów, którzy odstawili doustne leczenie przeciwkrzepliwe (HR 0,68; 95% CI 0,47–0,97). Roczna częstość zdarzeń zakrzepowo-zatorowych po odstawieniu doustnego leczenia przeciwkrzepliwego wynosiła < 1% u pacjentów z wynikiem CHA₂DS₂-VA 2–3, natomiast osiągała 1,52% u chorych z wynikiem ≥ 4.
