Czy u osób z niewydolnością serca w przebiegu tachykardiomiopatii można odstawić leczenie niewydolności serca po normalizacji frakcji wyrzutowej?

Odstawienie leczenia niewydolności serca u pacjentów z tachykardiomiopatią w przebiegu migotania przedsionków i normalizacją frakcji wyrzutowej po przywróceniu rytmu zatokowego nie wiązało się ze spadkiem frakcji wyrzutowej u większości chorych w obserwacji półrocznej. Między 2021 a 2024 włączono 60 pacjentów z uprzednio przetrwałym migotaniem przedsionków trwającym poniżej roku i tachykardiomiopatią, którzy utrzymali rytm zatokowy przez minimum pół roku po strategii kontroli rytmu (w 97% wykonano ablację). Uczestnicy zostali zrandomizowani (1:1) do wczesnego odstawienia leczenia niewydolności serca (grupa A) lub kontynuowania terapii przez 6 miesięcy, a następnie opóźnionego odstawienia (grupa B), w układzie naprzemiennym. Pierwszorzędowym punktem końcowym było porównanie utrzymania LVEF ≥ 50% w badaniu rezonansu magnetycznego serca po pół roku, w którym to czasie grupa A odstawiła terapię, a grupa B kontynuowała leczenie. Całkowity okres obserwacji wyniósł rok. Wszyscy pacjenci ukończyli odstawienie leczenia i 12-miesięczną obserwację. W początkowym randomizowanym porównaniu, LVEF utrzymywała się na poziomie ≥ 50% po 6 miesiącach u 90% uczestników, u których odstawiono terapię HF (grupa A), w porównaniu ze 100%, którzy kontynuowali terapię farmakologiczną (grupa B) (OR 1,18; 95% CI 0,27–2,82; p = 0,47). Wartość LVEF w badaniu CMR była podobna między grupami randomizowanymi na koniec fazy randomizacji (grupa A: LVEF 58%; 95% CI 54–60; vs. grupa B: LVEF 59%; 95% CI 55–64; p = 0,236) i w różnych punktach czasowych badania (P = 0,37).