DANISH-CRT – czy warto wszczepiać elektrodę lewokomorową w miejscu najdłuższego opóźnienia?

U pacjentów z niewydolnością serca i szerokim zespołem QRS implantacja elektrody lewokomorowej w miejscu najpóźniejszej aktywacji lewej komory nie zmniejsza śmiertelności i nieplanowych hospitalizacji z powodu niewydolności serca w porównaniu z implantacją elektrody na ścianie tylno-bocznej w segmentach innych niż koniuszkowe. Do randomizowanego podwójnie zaślepionego badania typu superiorty włączono między 2018 r.  a 2024 r. 1001 pacjentów z niewydolnością serca i szerokim zespołem QRS ze wskazaniami do implantacji CRT. Pacjentów randomizowano w stosunku 1:1 do implantacji elektrody lewokomorowej w miejscu o najpóźniejszej aktywacji elektrycznej spośród dostępnych bocznic zatoki wieńcowej (n = 499) lub do żyły w obrębie ściany tylno-bocznej z wyłączeniem pozycji koniuszkowej (n = 502). Pierwszorzędowy złożony punkt końcowy obejmował czas do zgonu lub pierwszej nieplanowanej hospitalizacji z powodu niewydolności serca. W trakcie obserwacji trwającej średnio blisko 46 miesięcy pierwszorzędowy punkt końcowy wystąpił u: 139 (28%) z 499 pacjentów w grupie interwencyjnej i 128 (26%) z 501 pacjentów w grupie kontrolnej (HR 1,10, 95% CI 0,86-1,39, p = 0,45). Ogólne ryzyko powikłań było podobne w obu grupach: wystąpiły one u 71 pacjentów (14%) w grupie interwencyjnej w porównaniu z 64 (13%) w grupie kontrolnej. Jednak powikłania związane z elektrodą występowały częściej w grupie interwencyjnej. W grupie interwencyjnej odnotowano jeden zgon związany z procedurą.