Długoterminowa rola ICD w NICM: subanaliza badania DANISH

U pacjentów HFrEF o etiologii innej niż niedokrwienna obserwowanych średnio 13 lat implantacja ICD w prewencji pierwotnej nagłego zgonu sercowego nie zmniejszała śmiertelności całkowitej, ale redukowała odsetek nagłych zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych, a młodsi pacjenci odnosili większe korzyści z zabiegu. Do badania DANISH włączono 1116 pacjentów z HFrEF o etiologii innej niż niedokrwienna w klasie NYHA II-III. Przedłużoną obserwację pacjentów zakończono 31 stycznia 2024. W trakcie ponad 13-letniej obserwacji zmarło 52,9% osób z grupy ICD i 53,4% z grupy kontrolnej. ICD nie zmniejszał śmiertelności całkowitej (HR 0,96, 95% CI 0,82 – 1,13), ale obniżał wskaźnik nagłych zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych (HR 0,54, 95% CI 0,34 – 0,80). Wpływ ICD na śmiertelność całkowitą nie zależał od wieku (p dla interakcji 0,89). Wiek istotnie modyfikował wpływ implantacji ICD na nagłe zgony z przyczyn sercowo-naczyniowych, tj. implantacja ICD zmniejszała nagłe zgony z przyczyn sercowo-naczyniowych osób ≤ 70 roku życia (HR 0,38, 95% CI 0,23 – 0,62), ale nie u osób > 70 lat. Wpływ implantacji ICD był generalnie zbliżony w innych głównych podgrupach, w tym w grupie pacjentów z CRT na początku badania.