Długoterminowe korzyści ze stosowania leków klasy 1C w migotaniu przedsionków

Stosowanie leków antyarytmicznych klasy 1C w celu kontroli rytmu pacjentów z migotaniem przedsionków wiązało się z poprawą przeżycia i mniejszą liczbą hospitalizacji z powodu udaru mózgu w porównaniu ze strategią kontroli częstości rytmu. Oceniono dorosłych pacjentów z migotaniem przedsionków (n = 100 748; 45% kobiet) leczonych w północnoamerykańskim systemie opieki zdrowotnej w latach 2010–2023 pod kątem cech klinicznych, stosowania leków przeciwarytmicznych klasy 1C oraz długoterminowych wyników leczenia. Przeprowadzono analizę propensity score matching w zakresie 36 czynników. Do porównania pacjentów leczonych strategią kontroli rytmu (klasa 1C) z pacjentami objętymi strategią kontroli częstości rytmu zastosowano skorygowany model Coxa. Pacjenci otrzymujący leki przeciwarytmiczne klasy 1C (n = 5239 [5%]) (70% flekainid) byli młodsi, mieli mniej sercowo-naczyniowych czynników ryzyka (nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, choroba wieńcowa, niewydolność serca) oraz mniejsze obciążenie chorobami współistniejącymi. W trakcie średniej obserwacji wynoszącej 5 ± 3 lata dopasowani pacjenci przyjmujący leki klasy 1C mieli istotnie niższą śmiertelność całkowitą (14% vs. 19%; HR 0,65, 95% CI, 0,57–0,74; P < 0,001). Wiek (P = 0,017), skala CHA2DS2-VASc (P = 0,0003) oraz obciążenie chorobami współistniejącymi (P = 0,032) modyfikowały tę zależność, podczas gdy wcześniejsza rewaskularyzacja (P = 0,83) lub obecność choroby wieńcowej nie miały istotnego wpływu (P = 0,54). Pacjenci leczeni lekami klasy 1C rzadziej byli hospitalizowani z powodu udaru mózgu (3,6% vs. 4,8%; HR 0,82, 95% CI, 0,8–0,95; P = 0,01), natomiast osoby w wieku od 65 do 80 lat doświadczały również mniej hospitalizacji z powodu niewydolności serca (HR 0,84, 95% CI, 0,71–0,98; P = 0,03) oraz dużych krwawień (HR 0,8,95% CI, 0,65–0,98; P = 0,039).