W przedłużonej, ok. 14-letniej analizie badania RAFT pacjenci zrandomizowani do CRT-D żyli dłużej niż chorzy zrandomizowani do ICD. Do tego jednego z najważniejszych badań nad resynchronizacją włączono 1798 chorych z niewydolnością serca z frakcją wyrzutową ≤ 30% w klasie NYHA II-III i zespołem QRS ≥ 120 ms. Pacjentów randomizowano w stosunku 1:1 do implantacji CRT-D lub ICD. W niniejszej analizie oceniono 1050 pacjentów włączonych w ośmiu najlepiej rekrutujących ośrodkach. Mediana obserwacji całej 1050-osobowej grupy wyniosła 7,7 roku, a mediana obserwacji osób, które przeżyły – 13,9 roku. Łącznie zmarło 405 z 530 osób (76,4%) w grupie ICD i 370 z 520 (71,2%) w grupie CRT-D. Oceniono, że czas do zgonu wydawał się dłuższy w grupie CRT-D niż ICD (p = 0,002). Drugorzędowy punkt końcowy w postaci zgonu, przeszczepu serca czy implantacji LVAD wystąpił u 77,7% osób z grupy ICD i 75,4% z grupy CRT-D. 

Created with BioRender, licensed version purchased by Sylwester Rogula

https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2304542

Poprzedni Następny