DOAC vs. warfaryna w migotaniu przedsionków i przewlekłej chorobie nerek

Bezpośrednie doustne antykoagulanty okazały się skuteczniejsze i bezpieczniejsze niż warfaryna, co przemawia za ich stosowaniem jako preferowanej terapii przeciwkrzepliwej u pacjentów z migotaniem przedsionków i przewlekłą chorobą nerek. Wykorzystując dane 18 980 pacjentów z migotaniem przedsionków i przewlekłą chorobą nerek pochodzące z bazy Clalit, porównano: stosowanie doustnego leczenia przeciwkrzepliwego z jego brakiem (n =  5072) oraz leczenie za pomocą bezpośrednich doustnych antykoagulantów z warfaryną (n = 5791). Pierwszorzędowe punkty końcowe obejmowały: złożony punkt końcowy bezpieczeństwa (krwotok śródczaszkowy oraz krwawienie z przewodu pokarmowego) i złożony punkt końcowy skuteczności (udar niedokrwienny, zawał mięśnia sercowego, zatorowość oraz zgon z dowolnej przyczyny). Stosowanie doustnego leczenia przeciwkrzepliwego wiązało się z istotnym zmniejszeniem ryzyka pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego skuteczności w porównaniu z brakiem leczenia (HR: 0,57; 95% CI: 0,52–0,62). Korzyść ta wynikała przede wszystkim ze zmniejszenia ryzyka zgonu z dowolnej przyczyny (HR: 0,32; 95% CI: 0,29–0,36), przy braku istotnych różnic w częstości zdarzeń zakrzepowo-zatorowych oraz powikłań krwotocznych.

W porównaniu bezpośrednich doustnych antykoagulantów z warfaryną stosowanie warfaryny wiązało się z:

– większym ryzykiem złożonego punktu końcowego krwawień (HR: 0,67; 95% CI: 0,50–0,89),

– większym ryzykiem krwotoku śródczaszkowego (HR: 0,51; 95% CI: 0,32–0,80).

Ponadto bezpośrednie doustne antykoagulanty wiązały się z mniejszym ryzykiem wystąpienia pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego skuteczności (HR: 0,84; 95% CI: 0,74–0,95), przy czym nie stwierdzono istotnych różnic w częstości udaru niedokrwiennego. W analizie obejmującej wyłącznie pacjentów otrzymujących odpowiednio prowadzone leczenie przeciwkrzepliwe, różnice w zakresie bezpieczeństwa między DOAC a warfaryną przestały być istotne statystycznie (złożony punkt końcowy krwawień: HR: 0,87; 95% CI: 0,52–1,47). Mimo to bezpośrednie doustne antykoagulanty nadal wiązały się z mniejszą liczbą zdarzeń w zakresie pierwszorzędowego punktu końcowego skuteczności (HR: 0,75; 95% CI: 0,60–0,94).