FLECA-ED: flekainid w kardiowersji migotania przedsionków z chorobą niedokrwienną serca

Dożylny flekainid jest skuteczniejszy w przywracaniu rytmu zatokowego niż amiodaron u pacjentów z napadem migotania przedsionków i chorobą niedokrwienną serca. Do randomizowanego badania FLECA-ED włączono kolejnych pacjentów, którzy zgłaszali się na SOR z napadowym migotaniem przedsionków trwającym < 48 godzin bez leczenia przeciwkrzepliwego lub < 7 dni z leczeniem przeciwkrzepliwym, chorobą wieńcową bez rezydualnego niedokrwienia (PCI w ciągu roku lub CABG w ciągu 3 lat, ujemne badanie obrazowe obciążeniowe w ciągu roku, EF > 35%) w 6 greckich ośrodkach. Pacjentów randomizowano w stosunku 1:1 do amiodaronu lub flekainidu. Pierwszorzędowym punktem końcowym były: skuteczna kardiowersja i powrót rytmu zatokowego w ciągu 6 godzin. Dodatkowo oceniano częstość działań niepożądanych: nsVT i utrwalonych VT, dodatkowych pobudzeń komorowych, bradykardii < 50/min i SBP < 90 mm Hg po 6 godzinach. Po przeskrinowaniu 758 pacjentów ostatecznie zrandomizowano 87: 42 do grupy flekainidu (2 mg/kg masy ciała, max 150 mg w ciągu 10 minut) i 45 do grupy amiodaronu (5 mg/kg w ciągu godzinnego wlewu, następnie dawka podtrzymująca). Po 6 godzinach oceniano rytm pacjentów, chorzy z rytmem zatokowym zostali wypisani do domu, a u pozostałych osób podano drugi lek (pacjentom zrandomizowanym do flekainidu podano amiodaron, a w grupie zrandomizowanej do amiodaronu – flekainid). Częstość występowania ocenianych działań niepożądanych była podobna w obu grupach: 7,1% w grupie flekainidu i 6,7% w grupie amiodaronu. W ciągu 24 godzin nie stwierdzono ani jednego przypadku utrwalonego lub nieutrwalonego VT w obu grupach. W grupie flekainidu częściej obserwowano powrót rytmu zatokowego (po 2 godzinach 76,2% vs. 22,2%; po 4 godzinach 81,0% vs. 31,1%; po 6 godzinach: 85,7% vs. 40,0%) w porównaniu z grupą amiodaronu. Podanie flekainidu wiązało się z rzadszą koniecznością hospitalizacji w porównaniu z amiodaronem (14,3% vs. 60,0%, p < 0,001).