HeartSync-LBBP: LBBP vs. BVP w niewydolności serca z LBBB

Stymulacja lewej odnogi pęczka Hisa wiąże się z rzadszym występowaniem hospitalizacji z powodu niewydolności serca i zgonu w porównaniu ze stymulacją dwukomorową. Do tego prospektywnego badania włączono 200 chorych z LBBB zrandomizowanych do LBBP lub BVP w 6 chińskich ośrodkach. Włączano pacjentów w wieku 18-80 lat z rytmem zatokowym, LBBB, NYHA II-IV i LVEF ≤ 35%. W grupie LBBP wystymulowany QRS miał morfologię RBBB z potwierdzoną tranzycją stymulacji z selektywnej do nieselektywnej lub z septalnej do nieselektywnej. Z kolei w grupie BVP elektrodę lewokomorową wszczepiano klasycznie do żyły bocznej lub tylno-bocznej serca. Pierwszorzędowym punktem końcowym był zgon i hospitalizacja z powodu niewydolności serca. W latach 2020-2022 zrandomizowano 100 osób do grupy LBBP i 100 do grupy BVP. Łącznie 6 chorych z grupy BVP przeszło do LBBP z powodu niekorzystnej anatomii żył wieńcowych, wysokiego progu stymulacji lub stymulacji nerwu przeponowego. Z kolei z grupy LBBP 2 pacjentów przeszło do BVP z powodu braku możliwości wkręcenia elektrody. Mediana obserwacji wyniosła 36 miesięcy, średni wiek wyniósł ok. 65 lat, ponad 80% pacjentów miało etiologię inną niż niedokrwienna niewydolności serca, wyjściowy zespół QRS wyniósł blisko 170 ms. Większą redukcję zespołu QRS uzyskano w grupie LBBP niż BVP (120,6 ms vs. 137 ms, p < 0,01). Większą poprawę LVEF po pół roku odnotowano w grupie LBBP niż BVP (45% vs. 39%, p < 0,01). W analizie grup wyodrębnionych zgodnie z zaplanowanym leczeniem śmiertelność całkowita lub hospitalizacja z powodu niewydolności serca były dużo rzadsze w grupie LBBP niż BVP (HR 0,26, 95% CI 0,12-0,57, p < 0,01), co wynikało głównie z różnicy w hospitalizacjach z powodu niewydolności serca.