His-Alternative I: stymulacja pęczka Hisa vs. BVP jako forma resynchronizacji

Odpowiedź echokardiograficzna i długoterminowa skuteczność są porównywalne między stymulacją pęczka Hisa o niskim progu stymulacji podczas zabiegu i BVP jako formą resynchronizacji. Do pierwszego europejskiego randomizowanego badania porównującego stymulację pęczka Hisa z klasyczną stymulacją obukomorową w resynchronizacji włączono 50 osób z objawową niewydolnością serca, z frakcją wyrzutową lewej komory ≤ 35% i LBBB. Po zmianie strategii podczas implantacji 19 pacjentów otrzymało His-CRT, a 31 – BVP-CRT. Analizy przeprowadzono w ww. grupach. Oceniano: reinterwencje, złożony punkt końcowy obejmujący zgon z dowolnej przyczyny lub hospitalizację z powodu niewydolności serca, a także odpowiedź echokardiograficzną (≥ 15-proc. redukcja objętości końcowoskurczowej lewej komory w porównaniu z wartościami wyjściowymi). Mediana okresu obserwacji wyniosła 5,3 roku. W grupie His-CRT w porównaniu z grupą BVP-CRT częściej wykonywano rewizje elektrod (37% vs. 3%; P = 0,003) oraz wymiany urządzeń (47% vs. 10%; P = 0,005). Nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic w częstości ponownych interwencji ani w zmianach progów stymulacji w czasie pomiędzy pacjentami z His-CRT z progami stymulacji ≤ 2,5 V/1 ms podczas implantacji a grupą BVP-CRT. Ryzyko zgonu z dowolnej przyczyny lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca było podobne w obu grupach (HR: 0,32; 95% CI: 0,07–1,49; P = 0,147), a odpowiedź echokardiograficzna była porównywalna między obiema grupami (89% w His-CRT i 90% w BVP-CRT; P = 1,0).