His-Alternative II: CSP-CRT czy BiV-CRT?

U pacjentów z niewydolnością serca i LBBB implantacja CSP-CRT nie jest gorsza od klasycznej stymulacji obukomorowej pod względem redukcji objętości końcowoskurczowej lewej komory (LVESV). Obie metody leczenia zapewniały podobną i znaczącą poprawę EF, zwężenie zespołu QRS, zmniejszenie nasilenia objawów niewydolności serca oraz poprawę wydolności. Do badania włączono łącznie 150 pacjentów z objawową niewydolnością serca, EF ≤ 35% oraz LBBB spełniającym kryteria Straussa. Pacjentów randomizowano w stosunku 1:2 do grupy BiV-CRT lub CSP-CRT (His-CRT lub LBB-CRT) i obserwowano przez 6 miesięcy. Pierwszorzędowym punktem końcowym była względna zmiana LVESV. W momencie implantacji 15 pacjentów (15%) z grupy CSP-CRT miało implantowany układ do klasycznej stymulacji obukomorowej, natomiast 1 pacjent z grupy stymulacji obukomorowej miał wszczepiony układ CSP-CRT. Ostatecznie 85 pacjentów (57%) leczono za pomocą CSP-CRT (26 pacjentów His-CRT, 59 pacjentów LBB-CRT), a 63 pacjentów (43%) za pomocą BiV-CRT. W analizie grup wyodrębnionych zgodnie z zaplanowanym leczeniem po 6 miesiącach obserwacji objętość końcowoskurczowa lewej komory zmniejszyła się o 35% ± 22% w grupie CSP-CRT w porównaniu z 34% ± 22% w grupie stymulacji obukomorowej (różnica między grupami: 0,9%; 95% CI: −6,0% do 7,8%; P < 0,01 non-inferiority, P = 0,80 dla wykazania wyższości). Ponadto EF zwiększyła się o 14% ± 8% w grupie CSP-CRT w porównaniu z 14% ± 9% w grupie stymulacji obukomorowej (P = NS). Skrócenie czasu trwania zespołu QRS (−31 ± 22 ms vs. −31 ± 21 ms), zwiększenie dystansu w 6-minutowym teście marszowym (37 ± 53 m vs. 24 ± 48 m), zmniejszenie wyniku w kwestionariuszu Minnesota Living with Heart Failure (−16 ± 18 vs. −13 ± 15), poprawa klasy czynnościowej NYHA (−0,6 ± 0,6 vs. −0,6 ± 0,7) oraz zmniejszenie stężenia NT-proBNP (−72 ± 152 pmol/l vs. −110 ± 116 pmol/l) były podobne w obu grupach.