ICD u pacjentów < 19 roku życia

Adekwatne wyładowania ICD występują ponad dwukrotnie częściej w najmłodszej grupie pacjentów pediatrycznych, natomiast częstość zdarzeń niepożądanych nie jest większa niż w starszych grupach wiekowych. Nieodpowiednia farmakoterapia lub brak współpracy ze strony pacjenta często współwystępowały z wyładowaniami ICD. Przeprowadzono retrospektywne badanie kohortowe w grupie pacjentów < 19 roku życia, którym wszczepiono ICD w Szwecji w latach 1995-2017. ICD implantowano 120 chorym (mediana wieku 14,7 lat), których obserwowano średnio ok. 7 lat. W 45% ICD implantowano w prewencji pierwotnej nagłego zgonu sercowego. Kardiomiopatie występowały u 46% badanych, a pierwotne choroby elektryczne u 41%. W sumie 68% (95% CI 59 – 78) badanych przeżyło 5 lat bez wyładowań ICD. Implantacja ICD w prewencji wtórnej i masa ciała < 30 kg wiązały się z większą częstością adekwatnych wyładowań. Zaobserwowano, że masa ciała < 30 kg w chwili implantacji nie stanowiła czynnika ryzyka wystąpienia zdarzeń niepożądanych. U pacjentów, u których wystąpiły wyładowania ICD, często obserwowano nieadekwatne leczenie farmakologiczne lub niewystarczającą współpracę z pacjentem. Łącznie ok. 46% pacjentów z nieadekwatnymi wyładowaniami ICD miało właściwą farmakoterapię przy dobrej adherencji. ICD u dzieci implantowano z częstością 0,56 na 100 000 osobolat w latach 2010–2013, a później – 0,45 na 100 000 osobolat w ostatnim okresie badania (2018–2021).