Implantacja kardiostymulatora dwujamowego u pacjentki z wrodzonym skorygowanym przełożeniem wielkich naczyń i zaawansowanymi zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo komorowego
Przedstawiam przypadek młodej 19-letniej pacjentki z wrodzoną wadą serca w postaci wrodzonego skorygowanego przełożenia pni tętniczych (ccTGA) oraz zaawansowanymi zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego w przebiegu napadowego bloku przedsionkowo-komorowego II stopnia. Dodatkowo u pacjentki stwierdzono umiarkowaną niedomykalność systemowej zastawki przedsionkowo-komorowej (anatomicznie trójdzielnej). W 2013 i 2014 roku pacjentka przebyła ablację drogi dodatkowej z powodu zespołu WPW. Przy przyjęciu pacjentka zgłaszała pogorszenie tolerancji wysiłku, nasilone zawroty głowy oraz obecność stanów przedomdleniowych. W wykonanym badaniu Holter EKG stwierdzono epizody bloku przedsionkowo-komorowego II stopnia typu I oraz 2:1 (Rycina 1).
Wykonane badanie echokardiograficzne ujawniło zachowaną kurczliwość komory systemowej – anatomicznie prawej, łagodną/umiarkowaną niedomykalność zastawki systemowej – anatomicznie prawej. Komora podpłucna – anatomicznie lewa funkcjonowała prawidłowo (Rycina 2).
Pacjentkę zakwalifikowano do wdrożenia stałej dwujamowej stymulacji serca optymalnie ze stymulacją okolicy układu przewodzącego. Zabieg przeprowadzono w znieczuleniu miejscowym. W wyjściowym zapisie EKG stwierdzono obecność bloku przedsionkowo-komorowego II stopnia typu I, QRS około 120 ms (Rycina 3).
Elektrody wprowadzono poprzez nakłucie żyły pachowej lewej. Elektrodę komorową Biotronik Solię S60 implantowano w przegrodę międzykomorową od strony komory podpłucnej – anatomicznie lewej, w okolicę lewej odnogi pęczka Hisa z wykorzystaniem koszulki wprowadzającej Biotronik Selectra 3D 55-42 cm (Rycina 4).
Ostatecznie V6 RWPT wyniosło 69 ms, RV6-RV1 38 ms, QRS około 110 ms. Pomiary wykonano w oparciu o system EP tracer.
Podczas testu stymulacji programowalnej uzyskano odpowiedź mięśniową z wydłużeniem V6 RWPT z 67 ms do około 97 ms, potwierdzając wcześniejszą aktywację układu przewodzącego (Rycina 5).
Elektrodę przedsionkową Biotronik Solia S 53 umiejscowiono w uszku prawego przedsionka. Uzyskano zadowalające parametry stymulacji. Elektrody połączono z dwujamowym rozrusznikiem serca Biotronik Solvia Rise DR-T. RTG po zabiegu potwierdziło prawidłowe położenie elektrod (Rycina 6).
Zabieg i okres pozabiegowy przebiegł bez powikłań. Pacjentka została wypisana do domu.
Prezentowany przypadek pokazuje, że istnieje możliwość zastosowania stymulacji fizjologicznej w przypadku wrodzonej wady serca pod postacią wrodzonego skorygowanego przełożenia wielkich pni tętniczych z anatomicznie lewą komorą podpłucną.
Powiązane
Prawidłowy elektrokardiogramCzy w dobie łatwo dostępnych technik obrazowania o wysokiej rozdzielczości elektrokardiogram (EKG) ma jeszcze swoje miejsce w diagnostyce i leczeniu dzieci? Z pewnością w nieinwazyjnej diagnostyce zaburzeń rytmu i przewodzenia w sercu nic nie zastąpi dokładnej analizy EKG. O EKG należy myśleć w taki sam sposób, jak o badaniu fizykalnym. Dostarcza ono wskazówek dotyczących prawdopodobnego rozpoznania, dostarcza informacji o ciężkości choroby i może wskazywać na inne problemy […]
Resynchronizacja serca za pomocą układu CRT-D stanowi uznaną metodę leczenia pacjentów z niewydolnością serca i poszerzonym zespołem QRS. Skuteczność terapii zależy od właściwego działania wszystkich elementów układu, w tym także elektrody przedsionkowej, której funkcja bywa pomijana w ocenie całościowej skuteczności pracy urządzenia. W omawianym przypadku utrata sensingu przedsionkowego doprowadziła do znacznego spadku skuteczności terapii resynchronizującej, a czasowo skuteczne rozwiązanie zapewniła zmiana […]
WstępTelemonitoring urządzeń wszczepialnych stanowi obecnie integralny element opieki nad pacjentami z niewydolnością serca i zaburzeniami rytmu serca, umożliwiając wczesne wykrywanie arytmii komorowych, nadkomorowych oraz dysfunkcji układu stymulującego1,2. W ostatnich latach wykazano, że regularne wykorzystanie zdalnego monitorowania wiąże się nie tylko z poprawą bezpieczeństwa terapii, lecz także ze zmniejszeniem liczby hospitalizacji i istotną redukcją śmiertelności, co potwierdzono w metaanalizach badań randomizowanych1,3. Nadzór […]
