Jak przewidzieć wystąpienie kardiomiopatii stymulatorowej?
Wyjściowa ocena szerokości zespołu QRS, frakcji wyrzutowej lewej komory i wymiaru końcowo-rozkurczowego lewej komory pozwala na przewidzenie wystąpienia kardiomiopatii stymulatorowej (link do kalkulatora: https://appshinygu.shinyapps.io/apprisk/). Retrospektywnie przeanalizowano 678 pacjentów z LVEF ≥ 50% poddanych implantacji układu stymulującego serce w latach 2010–2020. Zastosowano 5 definicji kardiomiopatii stymulatorowej (spadek LVEF o > 5%, ostateczna LVEF < 50%; spadek LVEF o > 10%, ostateczna LVEF < 50%; spadek LVEF o > 10%, ostateczna LVEF < 45%; ostateczna LVEF < 40%; ostateczna LVEF < 35%). Oceniano zgony z przyczyn sercowo-naczyniowych i hospitalizacje z powodu niewydolności serca. Stworzono wyjściową skalę ryzyka, uwzględniając dane przedzabiegowe w wieloczynnikowej analizie regresji logistycznej i zwalidowano ją wewnętrznie. Kardiomiopatia stymulatorowa występowała z częstością 19,6% – 5% (4,7 – 1,1 przypadków na 100 osobolat) w zależności od zastosowanej definicji. Wystąpienie kardiomiopatii stymulatorowej zwiększało ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych i hospitalizacji z powodu niewydolności serca (HR 3,23 – 5,23). Skala ryzyka uwzględniająca szerokość zespołu QRS, frakcję wyrzutową lewej komory i wymiaru końcowo-rozkurczowego lewej komory wykazała dobrą zdolność dyksryminacyjną (AUC 0,710). Zdaniem autorów stymulacja układu przewodzącego może przynieść największe korzyści u pacjentów z > 15-proc. ryzykiem wystąpienia kardiomiopatii stymulatorowej w obserwacji 5-letniej.
Powiązane
Prawidłowy elektrokardiogramCzy w dobie łatwo dostępnych technik obrazowania o wysokiej rozdzielczości elektrokardiogram (EKG) ma jeszcze swoje miejsce w diagnostyce i leczeniu dzieci? Z pewnością w nieinwazyjnej diagnostyce zaburzeń rytmu i przewodzenia w sercu nic nie zastąpi dokładnej analizy EKG. O EKG należy myśleć w taki sam sposób, jak o badaniu fizykalnym. Dostarcza ono wskazówek dotyczących prawdopodobnego rozpoznania, dostarcza informacji o ciężkości choroby i może wskazywać na inne problemy […]
Resynchronizacja serca za pomocą układu CRT-D stanowi uznaną metodę leczenia pacjentów z niewydolnością serca i poszerzonym zespołem QRS. Skuteczność terapii zależy od właściwego działania wszystkich elementów układu, w tym także elektrody przedsionkowej, której funkcja bywa pomijana w ocenie całościowej skuteczności pracy urządzenia. W omawianym przypadku utrata sensingu przedsionkowego doprowadziła do znacznego spadku skuteczności terapii resynchronizującej, a czasowo skuteczne rozwiązanie zapewniła zmiana […]
WstępTelemonitoring urządzeń wszczepialnych stanowi obecnie integralny element opieki nad pacjentami z niewydolnością serca i zaburzeniami rytmu serca, umożliwiając wczesne wykrywanie arytmii komorowych, nadkomorowych oraz dysfunkcji układu stymulującego1,2. W ostatnich latach wykazano, że regularne wykorzystanie zdalnego monitorowania wiąże się nie tylko z poprawą bezpieczeństwa terapii, lecz także ze zmniejszeniem liczby hospitalizacji i istotną redukcją śmiertelności, co potwierdzono w metaanalizach badań randomizowanych1,3. Nadzór […]
