Resynchronizacja u dorosłych pacjentów z wrodzonymi wadami serca wiąże się z istotną poprawą parametrów elektrokardiograficznych, czynnościowych i klinicznych, w tym także u chorych z systemową prawą komorą. W ramach prezentowanego przeglądu systematycznego przeszukano bazy PubMed, Embase, Web of Science, CINAHL oraz Cochrane do lutego 2025 roku pod kątem artykułów oceniających wpływ resynchronizacji (zarówno BiV, jak i CSP) na parametry elektrokardiograficzne, czynnościowe i kliniczne pacjentów dorosłych z wrodzonymi wadami serca. Do analizy włączono 25 badań obejmujących łącznie 796 pacjentów (723 pacjentów z BiV, 73 z CSP). Resynchronizacja wiązała się z istotnym skróceniem czasu trwania zespołu QRS (–23,1 ms; 95% CI: –31,6 do –14,7), poprawą funkcji skurczowej komory systemowej (+7,8%; 95% CI: 5,9–9,6) oraz obniżeniem klasy NYHA (–0,9; 95% CI: –1,2 do –0,5). Korzyści te obserwowano również u pacjentów z systemową prawą komorą: skrócenie QRS o –27,7 ms, poprawa funkcji skurczowej komory systemowej o +8,5% oraz redukcja klasy NYHA o –1,0. Hospitalizacje z powodu niewydolności serca i zgony występowały odpowiednio z częstością 4,3 oraz 3,2 na 100 osobolat. Wstępne dane wskazują, że CSP pozwala uzyskać porównywalne skrócenie QRS jak BiV, jednak dane dotyczące długoterminowego rokowania pozostają ograniczone.

Poprzedni Następny