Jakie są mechanizmy zaburzeń przewodzenia po TAVI?

Mechanizmy prowadzące do wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego w trakcie TAVI różnią się od mechanizmów opóźnionego bloku po tej procedurze: zarówno blok na poziomie węzła przedsionkowo-komorowego, jak i blok podwęzłowy występowały po implantacji zastawki. Prezentowane jednoośrodkowe badanie kohortowe przeprowadzono na grupie 409 kolejnych pacjentów bez stymulatora serca poddanych TAVI w latach 2021-2024 w jednym z ośrodków w Bostonie. Wszystkim pacjentom na początku i na końcu zabiegu TAVI wykonano badanie elektrofizjologiczne: w trakcie zabiegu monitorowano stale zapis EKG i potencjałów pęczka Hisa. Wszystkich pacjentów obserwowano przez rok i oceniano w tym czasie wystąpienie bloku przedsionkowo-komorowego II stopnia typ Mobitz 2 lub bloku całkowitego. Mediana wieku wyniosła 78,5 roku, a ok. 55% stanowili mężczyźni. U 40 osób (9,7%) wystąpił blok przedsionkowo-komorowy wymagający wszczepienia układu do stałej stymulacji: u 15 wystąpił on w trakcie TAVI, a u 25 po zabiegu. Blok był stały u wszystkich pacjentów, u których wystąpił śródzabiegowo, natomiast miał charakter napadowy u 20 z 25 pacjentów z blokiem po TAVI. Blok zlokalizowany na poziomie łącza przedsionkowo-komorowego wystąpił w trakcie TAVI w 6 przypadkach (wszystkie ustąpiły) oraz u 3 pacjentów (7,5%) z opóźnionym blokiem. U pozostałych 9 pacjentów z blokiem śródzabiegowym oraz u 22 pacjentów z blokiem pozabiegowym lokalizacja była podwęzłowa. Uprzedni RBBB był jedynym elektrokardiograficznym czynnikiem predykcyjnym bloku śródzabiegowego, natomiast nie przewidywał wystąpienia opóźnionego bloku po TAVI. Najlepszymi predyktorami opóźnionego bloku serca były: odstęp HV ≥ 80 ms na końcu zabiegu TAVI, odstęp PR > 300 ms oraz długość cyklu Wenckebacha ≥ 500 ms po TAVI.