LEFT-BUNDLE-CRT: LBBAP vs. BVP

W badaniu LEFT-BUNDLE-CRT nie potwierdzono, że LBBAP jest niegorsze od BVP w resynchronizacji. Randomizowane badanie typu non-inferiority LEFT-BUNDLE-CRT przeprowadzono w 11 hiszpańskich ośrodkach, w których włączano pacjentów powyżej 18 roku życia ze wskazaniem klasy I lub IIa do resynchronizacji wg wytycznych ESC lub ACC/AHA/HRS i LBBB wg kryteriów Straussa. Chorych randomizowano do implantacji BVP lub LBBAP i stratyfikowano wg etiologii niewydolności serca. Oceniono, czy LBBAP jest niegorsze od BVP pod względem odsetka osób, które odpowiedziały na terapię (poprawa Clinical Composite Score lub ≥ 15-proc. redukcja LVESV) w ciągu 6-miesięcznej obserwacji. Próg non-inferiority ustalono na poziomie 10%. Ostatecznie w analizie grup wyodrębnionych zgodnie z zaplanowanym leczeniem znalazły się 74 osoby w grupie BVP i 87 w grupie LBBAP. Do grupy LBBAP przeszło 17 osób z grupy BVP, a do grupy BVP – 9 z grupy LBBAP. W grupie LBBAP implantowano elektrody bezmandrynowe. W analizie grup wyodrębnionych zgodnie z zaplanowanym leczeniem odsetek odpowiedzi na resynchronizację wyniósł 95% w grupie BVP i 90% w grupie LBBAP (RR 0,95, 95% CI 0,88-1,02, nie osiągnięto kryterium non-inferiority, p = 0,12). W grupie LBBAP potwierdzono aktywację lewej odnogi w 41% przypadków, LVSP u 54%, DSP u 4%. W obu grupach powikłania występowały z podobną częstością.