LVSP + elektroda w zatoce wieńcowej jako forma resynchronizacji

Stymulacja lewoprzegrodowa wraz z elektrodą w zatoce wieńcowej zapewnia lepszą odpowiedź hemodynamiczną i zmniejsza częstość niekorzystnych incydentów w porównaniu z samą stymulacją lewoprzegrodową u pacjentów kwalifikowanych do CRT bez potwierdzonej stymulacji lewej odnogi pęczka Hisa. Do prospektywnego, chińskiego rejestru włączono 45 pacjentów poddanych implantacji stymulatora lewej odnogi pęczka Hisa jako wskazanie do CRT. Stymulacja lewoprzegrodowa była akceptowalna w przypadku zwężenia wystymulowanego zespołu QRS o minimum 20% lub uzyskania szerokości zespołu QRS < 130 ms. Jeśli żadne z kryteriów nie zostało spełnione, doszczepiono elektrodę przez zatokę wieńcową. Ostrą odpowiedź hemodynamiczną mierzono jako tempo narastania ciśnienia w lewej komorze (LV dP/dtmax). W skład złożonego punktu końcowego weszły: śmiertelność całkowita, hospitalizacje z powodu niewydolności serca, tachyarytmii komorowej. W sumie 25 chorych znalazło się w grupie stymulacji lewoprzegrodowej, a 20 w grupie stymulacji lewoprzegrodowej i z zatoki wieńcowej. Redukcja zespołu QRS była większa w grupie stymulacji lewoprzegrodowej i z zatoki wieńcowej w porównaniu z samą stymulacją lewoprzegrodową (46,2 ± 19,2 ms vs. 32,6 ± 23,0 ms, p = 0,049). Ostra odpowiedź hemodynamiczna była wyższa w grupie stymulacji lewoprzegrodowej i z zatoki wieńcowej (20,0 ± 9,2% vs. 10,4 ± 8,2%, p < 0,001). W obserwacji 26-miesięcznej uzyskano większy wzrost frakcji wyrzutowej lewej komory w grupie stymulacji lewoprzegrodowej i z zatoki wieńcowej (średnia różnica 3,05%, 95% CI 0,05 – 6,05, p = 0,047). Dodatkowo, stymulacja lewoprzegrodowa i z zatoki wieńcowej wiązała się niezależnie z 87-proc. redukcją złożonego punktu końcowego w porównaniu z samą stymulacją lewoprzegrodową (aHR 0,13, 95% CI 0,03 – 0,62, p = 0,011).