Odstawienie doustnych antykoagulantów po ablacji migotania przedsionków nie wpływa istotnie na ogólne występowanie incydentów zakrzepowo-zatorowych, a wiąże się z redukcją ryzyka poważnych krwawień. Natomiast u pacjentów z punktacją CHA₂DS₂-VASc > 2 obserwowano istotny wzrost ryzyka zdarzeń zakrzepowo-zatorowych po odstawieniu leczenia przeciwkrzepliwego. Przeszukano 4 bazy danych w celu znalezienia badań porównujących odstawienie doustnego leczenia przeciwkrzepliwego z ich kontynuowaniem u pacjentów po ablacji migotania przedsionków. Do analizy włączono 32 badania obejmujące łącznie 271 808 pacjentów, z czego u 88 164 (32,4%) odstawiono doustne leczenie przeciwkrzepliwe. Nie wykazano istotnych różnic między grupą kontynuującą leczenie przeciwkrzepliwe a grupą, w której odstawiono antykoagulanty w częstości zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (OR 0,90; 95% CI: 0,68–1,20; p = 0,47) ani śmiertelności całkowitej (OR 0,85; 95% CI: 0,67–1,08; p = 0,19). Odstawienie doustnych antykoagulantów wiązało się natomiast z istotnym zmniejszeniem częstości dużych krwawień (OR 0,35; p < 0,01). U pacjentów z punktacją CHA₂DS₂-VASc > 2 odstawienie OAC prowadziło do istotnego wzrostu ryzyka zdarzeń zakrzepowo-zatorowych. W podgrupach pacjentów z CHA₂DS₂-VASc 0–2 oraz u chorych utrzymujących rytm zatokowy wyniki były zgodne z analizą ogólną.

Autor grafiki: lek. Sylwester Rogula

Poprzedni Następny