Pacjenci z nowym LBBB z QRS ≥ 150 ms po miektomii przegrody międzykomorowej mają wyższe ryzyko zgonu i implantacji układu stymulującego serce. Oceniono 1655 pacjentów z HCM bez znanych wyjściowo zaburzeń przewodzenia śródkomorowego, którym wykonano miektomię przegrody. Na podstawie pooperacyjnego EKG chorych przydzielano do jednej z trzech grup: bez LBBB, z LBBB i QRS < 150 ms, z LBBB i QRS ≥ 150 ms. LBBB wystąpił u 50% osób. W trakcie 55-miesięcznego okresu obserwacji obecność LBBB oraz czas trwania zespołu QRS ≥ 150 ms wiązały się z najwyższym ryzykiem zgonu z jakiejkolwiek przyczyny (skorygowany HR 2,17; 95% CI: 1,12–4,20; P = 0,022) oraz implantacji stymulatora serca (skorygowany HR 4,36; 95% CI: 1,69–11,29; P = 0,002) w porównaniu z pacjentami bez LBBB. Pięcioletnie przeżycie wyniosło 97,2% w grupie z LBBB i QRS ≥ 150 ms, 98,0% w grupie bez LBBB i 98,9% w grupie z LBBB i QRS < 150 ms (P < 0,001). Ryzyko spadku frakcji wyrzutowej lewej komory < 50% było najwyższe w grupie z LBBB i QRS ≥ 150 ms (skorygowany HR 7,04; 95% CI 3,00–16,50; p < 0,001) w porównaniu z pacjentami bez LBBB. Zdaniem autorów podgrupa osób z nowym LBBB i QRS ≥ 150 ms po miektomii może wymagać częstszych kontroli po zabiegu i włączenia wczesnego leczenia.

Poprzedni Następny