Nowy, prosty parametr w EKG potwierdzający stymulację lewej odnogi pęczka Hisa

Stosunek ramienia wstępującego do ramienia zstępującego < 1 wystymulowanego zespołu QRS w odprowadzeniu V6 potwierdza stymulację lewej odnogi pęczka Hisa z czułością na poziomie 0,97 i swoistością 0,95. Włączono 115 pacjentów z potwierdzoną stymulacją lewej odnogi pęczka Hisa na podstawie tranzycji zespołu QRS podczas pomiaru progu stymulacji. Oceniano ilościowo i jakościowo stosunek czasu trwania ramienia wstępującego do zstępującego zespołu QRS w odprowadzeniu V6 i klasyfikowano jako szybko/wolno, szybko/szybko, wolno/szybko lub wolno/wolno. Szybkie narastanie potencjału wiązało się ze stymulacją lewej odnogi pęczka Hisa, a wolne – ze stymulacją lewoprzegrodową. Dodatkowo, zazębienia na ramieniu zstępującym zespołu QRS podczas stymulacji w jakimkolwiek odprowadzeniu, które nie były obecne wcześniej podczas penetracji elektrody oraz morfologię „M” zespołu QRS w odprowadzeniach znad ściany dolnej, uznawano za cechy sugerujące stymulację lewej odnogi pęczka Hisa. Średni czas do szczytu zespołu QRS w odprowadzeniu V6 (mierzony od początku narastania potencjału do szczytu załamka R) podczas stymulacji lewej odnogi pęczka Hisa był istotnie krótszy niż podczas stymulacji lewoprzegrodowej (34,6 ± 10,1 ms vs. 63,2 ± 12,1 ms; p < 0,001). Stosunek ramienia wstępującego do zstępującego < 1 zespołu QRS w V6 wiązał się z 97-proc. czułością i 95-proc. swoistością potwierdzenia stymulacji lewej odnogi pęczka Hisa. Zazębienie ramienia zstępującego zespołu QRS lub morfologia „M” zespołu QRS w odprowadzeniach znad ściany dolnej były obecne w 91,1% przypadków stymulacji lewej odnogi z wyjściowo wąskim zespołem QRS i stymulacją dolnej wiązki – czułość tego parametru wyniosła 0,91, a swoistość – 0,87. Dokładność diagnostyczna nowego parametru odróżniającego stymulację lewej odnogi pęczka Hisa od stymulacji lewoprzegrodowej była istotnie niższa u osób z kardiomiopatią rozstrzeniową.