PACE-HF: LBBAP vs. RVP w zachowanej lub łagodnie obniżonej frakcji wyrzutowej
LBBAP jest lepsze od RVP w zachowaniu frakcji wyrzutowej lewej komory i zmniejszeniu hospitalizacji z powodu niewydolności serca u pacjentów, z zachowaną lub łagodnie obniżoną frakcją wyrzutową, wymagających istotnego odsetka stymulacji komorowej. Do prospektywnego badania włączono 120 chorych z LVEF > 40% i wskazaniem do stymulacji komorowej z powodu bloku przedsionkowo-komorowego, zespołu tachykardia–bradykardia ze spodziewanym odsetkiem stymulacji komorowej > 40% lub utrwalonym migotaniem przedsionków zakwalifikowanym do implantacji układu stymulującego serce i ablacji łącza przedsionkowo-komorowego. W grupie RVP elektrodę wszczepiano w środkowej lub koniuszkowej części przegrody międzykomorowej, a w grupie LBBAP akceptowano stymulację głębokoprzegrodową w przypadku braku spełnionych kryteriów stymulacji lewej odnogi pęczka Hisa lub stymulacji lewoprzegrodowej. W grupie LBBAP stymulację lewej odnogi potwierdzono w 85% przypadków, stymulację lewoprzegrodową w 8%, a stymulację głębokoprzegrodową w 7%. Frakcja wyrzutowa lewej komory wzrosła istotnie w grupie LBBAP po roku w porównaniu ze stymulacją prawokomorową (57 ± 7% vs. 48 ± 8%; P < 0,001). W analizie wieloczynnikowej LBBAP wiązała się niezależnie z wyższą frakcją wyrzutową (skorygowana średnia różnica +8,1%; 95% CI 5,6–10,6; p < 0,001). Hospitalizacje z powodu niewydolności serca były częstsze w grupie stymulacji prawokomorowej niż LBBAP (20% vs. 5%; p = 0,01) w rocznej obserwacji.
Powiązane
Prawidłowy elektrokardiogramCzy w dobie łatwo dostępnych technik obrazowania o wysokiej rozdzielczości elektrokardiogram (EKG) ma jeszcze swoje miejsce w diagnostyce i leczeniu dzieci? Z pewnością w nieinwazyjnej diagnostyce zaburzeń rytmu i przewodzenia w sercu nic nie zastąpi dokładnej analizy EKG. O EKG należy myśleć w taki sam sposób, jak o badaniu fizykalnym. Dostarcza ono wskazówek dotyczących prawdopodobnego rozpoznania, dostarcza informacji o ciężkości choroby i może wskazywać na inne problemy […]
Resynchronizacja serca za pomocą układu CRT-D stanowi uznaną metodę leczenia pacjentów z niewydolnością serca i poszerzonym zespołem QRS. Skuteczność terapii zależy od właściwego działania wszystkich elementów układu, w tym także elektrody przedsionkowej, której funkcja bywa pomijana w ocenie całościowej skuteczności pracy urządzenia. W omawianym przypadku utrata sensingu przedsionkowego doprowadziła do znacznego spadku skuteczności terapii resynchronizującej, a czasowo skuteczne rozwiązanie zapewniła zmiana […]
WstępTelemonitoring urządzeń wszczepialnych stanowi obecnie integralny element opieki nad pacjentami z niewydolnością serca i zaburzeniami rytmu serca, umożliwiając wczesne wykrywanie arytmii komorowych, nadkomorowych oraz dysfunkcji układu stymulującego1,2. W ostatnich latach wykazano, że regularne wykorzystanie zdalnego monitorowania wiąże się nie tylko z poprawą bezpieczeństwa terapii, lecz także ze zmniejszeniem liczby hospitalizacji i istotną redukcją śmiertelności, co potwierdzono w metaanalizach badań randomizowanych1,3. Nadzór […]
