Porównanie „up grade” do stymulacji resynchronizującej vs implantacja „de novo” – podsumowanie Narodowego Amerykańskiego Rejestru z lat: 2003-2013

Porównanie „up grade” do stymulacji resynchronizującej vs implantacja „de novo” – podsumowanie Narodowego Amerykańskiego Rejestru z lat: 2003-2013

O ile implantacja CRT w układach „de novo” jest już w pełni uznaną metodą terapii to zabiegi do CRT wciąż nie mają dostatecznej ilości badań
i publikacji nauk „up grade” owych abyśmy wiedzieli jakie potencjalne korzyści przynoszą tym chorym.   W oparciu o Narodowy Rejestr chorych do analizy włączono pacjentów po implantacji CRT „de novo” i po „up-grade”, którzy mieli wykonane zabiegi w latach 2003-2013. Analizowano następujące parametry:

Powikłania wewnątrzszpitalne: śmiertelność, perforacje serca, odma, powikłania z elektrodą wymagające rewizji. Wykonano  również analizę wieloczynnikową  aby porównać wyniki tych dwóch rodzajów zabiegów CRT. Śmiertelność szpitalna wynosiła: 1,9% w grupie up-grade CRT i 0,9 „de novo CRT” ( p<0,001). Zabiegi „up-grade CRT” były niezależnym czynnikiem ryzyka zwiększającym: śmiertelność [OR] 1.91; 95% confidence interval [CI] 1.67-2.19; P < 0.001) , perforacje serca
(OR 3.20; 95% CI 2.71-3.77; P < 0.001), konieczność wykonania rewizji układu

(OR 2.09; 95% CI 1.88-2.3; P < 0.001)

Badanie wykazało, że: zabiegi „up-grade” CRT w porównaniu do „de-novo” były związane z wyższą śmiertelnością wewnątrzszpitalną oraz  istotnych powikłań związanych  z zabiegiem. Wyniki te pokazują, że należy dokonywać starannej kwalifikacji przy implantacji różnych układów, tak aby w jak najmniejszym stopniu był potrzebny ponowny zabieg „up-grade”.

Autor: Michał Chudzik

Źródło/a: 

 http://www.heartrhythmjournal.com/article/S1547-5271(17)30200-X/fulltext