Rokowanie pacjentów z wysokim odsetkiem stymulacji po TAVI

Pacjenci z odsetkiem stymulacji komorowej ≥ 20% powyżej roku od wszczepienia stymulatora serca po TAVI rokują gorzej w obserwacji 5-letniej. Retrospektywnie przeanalizowano kolejnych pacjentów, którym wszczepiono stymulator serca w ciągu 90 dni po TAVI w latach 2003-2022 w jednym z ośrodków w Tel Awiwie. Pacjentów podzielono na dwie grupy na podstawie odsetka stymulacji komorowej po 1 roku: < 20% oraz ≥ 20%. Pierwszorzędowy punkt końcowy obejmował pierwszą hospitalizację z przyczyn sercowo-naczyniowych lub zgon z dowolnej przyczyny i oceniany w okresie od 1 do 5 lat po wszczepieniu stymulatora serca. Spośród 1573 pacjentów poddanych TAVI 229 wymagało wszczepienia stymulatora serca, z czego u 199 dostępne były pełne dane dotyczące ładunku stymulacji komorowej po 1 roku i zostali oni włączeni do analizy: 84 (42%) pacjentów z odsetkiem stymulacji < 20% oraz 115 (58%) pacjentów z odsetkiem stymulacji ≥ 20%. Utrwalony całkowity blok przedsionkowo-komorowy był najczęstszym wskazaniem do wszczepienia stymulatora serca w grupie z odsetkiem stymulacji ≥ 20% (66% vs. 11%, P < 0,001), natomiast napadowy blok całkowity częściej występował u pacjentów z odsetkiem stymulacji < 20% (48,2% vs. 11,8%, P < 0,001). W okresie od 1 do 5 lat po implantacji stymulatora w grupie pacjentów z odsetkiem stymulacji ≥ 20% ryzyko wystąpienia złożonego punktu końcowego obejmującego pierwszą hospitalizację z przyczyn kardiologicznych lub zgon było istotnie wyższe (skorygowany HR 3,4; 95% CI 1,7–6,7; P < 0,001), co było wynikiem wzrostu częstości każdego z jego składowych. W tej grupie obserwowano również większą częstość nowo rozpoznanej istotnie obniżonej frakcji wyrzutowej lewej komory < 40% po 1 roku (12% vs. 1,6%, P = 0,024). W analizie wieloczynnikowej utrwalony blok przedsionkowo-komorowy był najsilniejszym predyktorem odsetka stymulacji komorowej ≥ 20% po 1 roku (skorygowany OR 14,2; 95% CI 5,3–37,9; P < 0,001).