Rozbudowa do LBBP u osób bez poprawy na CRT

Rozbudowa CRT do LBBP poprawia rokowanie pacjentów, którzy nie odpowiedzieli na klasyczną, dwukomorową terapię resynchronizującą. Chińscy autorzy włączyli 145 osób z niewydolnością serca i CRT, którzy nie odpowiedzieli na tę terapię (zdefiniowano jako zmniejszenie objętości końcowoskurczowej lewej komory o <15% lub wzrost frakcji wyrzutowej lewej komory <5% w rocznej obserwacji od implantacji). Pacjentów prospektywnie zrandomizowano do rozbudowy układu do LBBP (n=48) lub kontynuacji stymulacji dwukomorowej (n=97). Następnie wykonano analizę typu propensity score matching. Pierwszorzędowym punktem końcowym była hospitalizacja z powodu niewydolności serca, zgon lub przeszczep serca. U 48 z 49 pacjentów (98%) skutecznie rozbudowano układ do LBBP uzyskując zwężenie zespołu QRS (p<0,001). W analizie propensity score matching w grupie LBBP istotnie wzrosła frakcja wyrzutowa lewej komory z 30±8% do 39±12% po roku, p<0,001), a 21 z 44 chorych uzyskało odpowiedź echokardiograficzną. Z kolei w grupie stymulacji obukomorowej nie stwierdzono istotnej zmiany frakcji wyrzutowej. W analizie wieloczynnikowej LVEDV i morfologia QRS o typie LBBB były niezależnymi predyktorami odpowiedzi echokardiograficznej na LBBP. W trakcie ok. 2-letniej obserwacji złożony punkt końcowy wystąpił rzadziej w grupie LBBP (HR 0,31, 95% CI 0,14-0,72, p=0,007). 

https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacep.2023.08.031

Total
0
Shares
Powiązane Artykuły