Ryzyko rozwoju IZW zależy od CIED
Ryzyko infekcyjnego zapalenia wsierdzia zależy od rodzaju CIED i jest najwyższe u pacjentów z CRT-D a najniższe u osób ze stymulatorami serca. Wykorzystano ogólnokrajowe duńskie rejestry w celu identyfikacji pacjentów po pierwszorazowej implantacji CIED oraz populacji referencyjnych o umiarkowanym i wysokim ryzyku infekcyjnego zapalenia wsierdzia (2000–2022), zgodnie z klasyfikacją zawartą w wytycznych ESC. Do grupy wysokiego ryzyka włączono pacjentów z lewostronną protezą zastawkową, a do grupy umiarkowanego ryzyka osoby z wadą wrodzoną serca, kardiomiopatią przerostową, chorobą reumatyczną zastawki mitralnej albo aortalnej lub degeneracyjną wadą zastawki mitralnej albo aortalnej. Z grupy pacjentów z CIED wykluczono osoby po przebytym infekcyjnym zapaleniu wsierdzia lub z lewostronną protezą zastawkową. Pierwszorzędowym punktem końcowym było wystąpienie infekcyjnego zapalenia wsierdzia w okresie 10-letniej obserwacji. Do badania włączono 84 171 pacjentów z CIED, 127 966 pacjentów z grupy umiarkowanego ryzyka oraz 23 505 pacjentów z grupy wysokiego ryzyka. Stymulatory serca były najczęściej implantowanym CIED (74,9%), następnie ICD (16,6%), CRT-D (4,6%) oraz CRT-P (3,9%). Pacjenci ze stymulatorami byli najstarsi (mediana wieku 78,2 roku) i charakteryzowali się największą kruchością. Skumulowana częstość występowania infekcyjnego zapalenia wsierdzia w ciągu 10 lat była najniższa u pacjentów ze stymulatorami (1,0%; 95% CI: 0,9–1,1%) i najwyższa u pacjentów z CRT-D (2,2%; 95% CI: 1,7–2,9%). W analizach skorygowanych wszystkie rodzaje CIED wiązały się z większą częstością infekcyjnego zapalenia wsierdzia w porównaniu z grupą umiarkowanego ryzyka, ale z mniejszą częstością infekcyjnego zapalenia wsierdzia niż w grupie wysokiego ryzyka.