Ryzyko rozwoju niewydolności serca u osób z LBBB
Ocena wyłącznie odstępu PR i czasu trwania zespołu QRS pacjentów z LBBB po TAVI może być skuteczniejsza od aktualnych wytycznych ESC w predykcji zaburzeń przewodzenia dystalnego. Autorzy włączyli w 7 ośrodkach 769 chorych z LBBB (w tym 12%, u których występował on przed zabiegiem) poddanych TAVI, którym wykonano badanie elektrofizjologiczne. Zaburzenia przewodzenia dystalnego rozpoznawano w przypadku czasu HV ≥ 70 ms. Średni wiek badanej grupy wyniósł 81 lat, 57% stanowiły kobiety, a co piąta osoba miała HV ≥ 70 ms. Odstęp PR < 190 ms i QRS < 160 ms w EKG po TAVI pozwalał na wykluczenie dystalnych zaburzeń przewodzenia z czułością 88% i ujemną wartością predykcyjną na poziomie 92% (grupa niskiego ryzyka, 31% badanej grupy). Ok. 52% badanych znalazło się w grupie pośredniego ryzyka z odstępem PQ ≥ 190 ms lub zespołem QRS ≥ 160 ms (szacowany odsetek osób z HV ≥ 70 ms – 21%). Z kolei 17% osób było w grupie wysokiego ryzyka z odstępem PR ≥ 190 ms i czasem trwania zespołu QRS ≥ 160 ms (swoistość 88%, dodatnia wartość predykcyjna 83%, spodziewane występowanie HV ≥ 70 ms – 43%). Odstęp PR ≥ 190 ms i QRS ≥ 160 ms wiązał się z 85-proc. swoistością i 41-proc. dodatnią wartością predykcyjną dystalnych zaburzeń przewodzenia. Kryteria ESC miały z kolei swoistość na poziomie 53% i dodatnią wartość predykcyjną 28%.