Ryzyko tachyarytmii komorowych i zgonu niearytmicznego w HFrEF

Frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) jest wciąż istotnym czynnikiem w procesie podejmowania decyzji dotyczącej wszczepiania ICD w prewencji pierwotnej: pacjenci z bardzo niską frakcją wyrzutową lewej komory mają wyższą skumulowaną częstość występowania VT/VF oraz wyładowań ICD, a także zwiększone ryzyko zgonu. Przeanalizowano pacjentów z badań: MADIT-II, MADIT-CRT, MADIT-RIT, MADIT-RISK, RAID, w których chorych podzielono wg LVEF: ≤ 20%, 21-29%, 30-35%. Włączono 5168 pacjentów. Po 3 latach skumulowana częstość VT/VF była odwrotnie skorelowana ze wzrastającymi tercylami LVEF i wyniosła:

– 28% dla LVEF ≤ 20%,

– 23% dla LVEF 21%–29%

– oraz 20% dla LVEF 30%–35% (P < 0,001). W analizach wieloczynnikowych pacjenci z LVEF ≤ 20% mieli o 23% wyższą skumulowaną częstość występowania utrwalonego VT/VF (P = 0,004), o 33% wyższą częstość VT/VF o częstości ≥ 200/min (P = 0,001) oraz o 31% wyższą częstość wyładowań ICD (P = 0,003) w porównaniu z pacjentami z LVEF > 20%. Zależności te były podobne w różnych podgrupach, niezależnie od stosowania terapii resynchronizującej z defibrylatorem oraz etiologii kardiomiopatii. Pacjenci z LVEF ≤ 20% mieli również 1,5-krotnie zwiększone ryzyko zgonu z dowolnej przyczyny (P < 0,001).