SINGLE-AF: leczenie przeciwkrzepliwe migotania przedsionków z pośrednim ryzykiem udaru

U pacjentów z migotaniem przedsionków i 1 punktem u mężczyzn i 2 punktami u kobiet w skali CHA₂DS₂-VASc stosowanie bezpośrednich doustnych antykoagulantów wiązało się z mniejszym ryzykiem wystąpienia udaru mózgu, zatorowości obwodowej, poważnego krwawienia lub zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych w obserwacji dwuletniej w porównaniu z brakiem leczenia przeciwkrzepliwego. Do koreańskiego badania SINGLE-AF zrandomizowano 1803 pacjentów z migotaniem przedsionków i 1 punktem dla mężczyzn i 2 punktami dla kobiet w skali CHA₂DS₂-VASc do przyjmowania bezpośredniego doustnego antykoagulantu lub braku leczenia przeciwkrzepliwego. Pierwszorzędowy punkt końcowy  składał się z udaru mózgu, zatorowości obwodowej, poważnego krwawienia lub zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych w 24. miesiącu obserwacji. Spośród 1803 pacjentów poddanych randomizacji 902 przydzielono do grupy leczonej doustnym antykoagulantem, a 901 do grupy bez leczenia przeciwkrzepliwego. Średni wiek pacjentów wynosił 60,4 roku, a 23,7% stanowiły kobiety. W 24. miesiącu zdarzenie wchodzące w skład pierwszorzędowego punktu końcowego wystąpiło u 4 pacjentów (skumulowana częstość występowania 0,5%) w grupie bezpośredniego doustnego antykoagulantu oraz u 13 pacjentów (skumulowana częstość występowania 1,5%) w grupie bez leczenia przeciwkrzepliwego (różnica −1,0%; 95% CI −2,0 do −0,1; P = 0,03; HR 0,31; 95% CI 0,10–0,94). Udar mózgu wystąpił u 3 pacjentów (skumulowana częstość występowania 0,3%) w grupie bezpośrednich doustnych antykoagulantów oraz u 10 pacjentów (skumulowana częstość występowania 1,1%) w grupie bez leczenia przeciwkrzepliwego. Częstość występowania zatorowości obwodowej oraz poważnych krwawień wydawała się podobna w obu grupach badania. W żadnej z grup nie odnotowano zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych. Poważne zdarzenia niepożądane wystąpiły u 80 pacjentów (8,9%) w grupie DOAC oraz u 84 pacjentów (9,3%) w grupie bez leczenia przeciwkrzepliwego.