Skuteczność CSP w wadach wrodzonych
Stymulacja układu przewodzącego serca jest skuteczna u pacjentów z szerokim spektrum wrodzonych wad serca i wiąże się z zachowaniem lub poprawą funkcji systemowej komory. Do tego retrospektywnego, wieloośrodkowego, międzynarodowego badania włączono pacjentów z wrodzonymi wadami serca, którym implantowano CSP: HBP lub LBBAP i obserwowano ≥ 12 miesięcy. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie wolne od powikłań związanych z elektrodą CSP, obejmujących utratę pobudzenia układu przewodzącego, próg stymulacji ≥ 2,5 V lub jego wzrost o ≥ 2,0 V bądź konieczność ponownej interwencji dotyczącej elektrody. Włączono 144 pacjentów, z których 88% miało umiarkowanie złożone lub złożone wrodzone wady serca, 26% posiadało systemową prawą komorę, a u 24% występowały wskazania do CRT. U 29 pacjentów implantowano HBP, a u 115 zastosowano LBBAP. Skuteczność implantacji wyniosła 95,1%. W trakcie mediany obserwacji wynoszącej 32,2 miesiąca (IQR 18,2–47,1) prawdopodobieństwo przeżycia wolnego od powikłań związanych z elektrodą CSP wyniosło 0,89, przy czym 88% zdarzeń związanych z elektrodą wystąpiło po upływie pierwszych 12 miesięcy obserwacji. Powikłania związane z urządzeniem odnotowano u 11,8% pacjentów, a ponowne interwencje były konieczne u 5,1%. W grupie LBBAP rzadziej obserwowano mikrodyslokację elektrody (14,6%), wzrost progu stymulacji (6,9%) oraz utratę pobudzenia układu przewodzącego (5,6%). U pacjentów z systemową lewą komorą stwierdzono poprawę frakcji wyrzutowej lewej komory, natomiast u chorych z systemową prawą komorą zachowana została zmiana pola powierzchni komory. Wśród pacjentów ze wskazaniami do CRT funkcja systemowej komory uległa istotnej poprawie — z 34% ± 10% do 41% ± 13% (P < 0,001).
