Stosowanie ARNi a późna poprawa frakcji wyrzutowej pacjentów z ICD
Krótszy czas leczenia ARNi przed implantacją ICD był niezależnie związany z wystąpieniem późnej poprawy frakcji wyrzutowej. Retrospektywnie przeanalizowano 75 pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową o etiologii nie-niedokrwiennej (średni wiek 61 lat, ok. 30% kobiet) z frakcją wyrzutową lewej komory ≤ 35%, którzy przed implantacją ICD w prewencji pierwotnej byli leczeni ARNI. Późną odwrotną przebudowę lewej komory zdefiniowano jako bezwzględny wzrost frakcji wyrzutowej o ≥ 10 punktów procentowych przy końcowej wartości frakcji wyrzutowej ≥ 40% po roku od implantacji ICD. Po roku od implantacji ICD u 22 pacjentów (29,3%) stwierdzono późną odwrotną przebudowę lewej komory. Krótszy czas od rozpoznania niewydolności serca do implantacji ICD (4,8 vs. 30,1 miesiąca; OR 0,88; P = 0,007) oraz krótszy czas od rozpoczęcia leczenia ARNI do implantacji ICD (2,3 vs. 7,2 miesiąca; OR 0,90; P = 0,029) były niezależnie związane z wystąpieniem późnej odwrotnej przebudowy lewej komory. Analiza obrazów rezonansu magnetycznego serca wykazała podobnie podwyższone wskaźniki włóknienia mięśnia sercowego w obu grupach, bez istotnych różnic w zakresie natywnego czasu T1, czasu T2, objętości frakcji zewnątrzkomórkowej ani LGE. Klasyczne czynniki, takie jak wiek, płeć, czas trwania zespołu QRS, częstość rytmu serca oraz rozległość LGE, nie miały wartości predykcyjnej. W trakcie mediany obserwacji wynoszącej niespełna 3 lata częstość występowania komorowych zaburzeń rytmu była porównywalna w obu grupach (9,1% vs. 7,5%). Autorzy podkreślili znaczenie odpowiednio długiego okresu optymalnej farmakoterapii zgodnej z wytycznymi przy jednoczesnym, utrzymującym się ryzyku komorowych zaburzeń rytmu serca.
