Streszczenie badania  opublikowanego w Europace dotyczącego CLS-u

W lutym br. w Europace zostały opublikowane wyniki badania BIO|Sync-HUTT, które miało na celu poznanie dokładnego zachowania stymulacji w mechanizmie tzw. pętli zamkniętej (ang. Closed Loop Stimulation – CLS) w trakcie omdlenia wazowagalnego (ang. vasovagal syncope – VVS) indukowanego podczas próby pochyleniowej. Do badania włączono pacjentów, z których większość brała udział w uprzednim badaniu BioSync, w którym wykazano korzyść ze stymulacji CLS w redukcji ryzyka omdleń u chorych z wywiadem ciężkich omdleń odruchowych.

U dwudziestu pacjentów włączonych do analizy przeprowadzano test pochyleniowy – do ostatecznej analizy włączono 17 pacjentów, u których CLS zaprogramowano zgodnie z założonym protokołem. Urządzenia programowano w trybie DDD-CLS z minimalną częstością rytmu wynoszącą 50/min, maksymalną częstość stymulacji CLS programowano na 120/min, natomiast krzywą narastania częstości ustawiono z umiarkowanym nachyleniem. U 14 z 17 pacjentów do uruchomienia stymulacji CLS dochodziło w fazie przedomdleniowej, przy średniej częstości akcji serca wynoszącej 88±12 uderzeń na minutę i skurczowym ciśnieniu krwi wynoszącym 108±19 mm Hg.

W dalszym przebiegu testu pochyleniowego częstość stymulacji CLS gwałtownie wzrastała do średnio 105±14 uderzeń na minutę w ciągu mediany 0,1 minuty [zakres międzykwartylowy (ang. Interquartile Range – IQR), 0,1-0,7 min], gdy SBP wynosiło 99 ± 21 mm Hg. Maksymalny efekt wazowagalny, manifestujący się omdleniem lub stanem przedomdleniowym, występował przy ciśnieniu skurczowym wynoszącym 63±17 mm Hg, a częstość stymulacji CLS wynosiła wtedy 95±13 uderzeń/min. Mediana czasu od początku stymulacji CLS do wystąpienia omdlenia lub najsilniejszego spadku ciśnienia tętniczego wynosiła 1,7 minuty (IQR 1,5-3,4), a czas trwania stymulacji wynosił 5,0 minut (IQR,3,3-8,3). Warto zauważyć, że u trzech pacjentów nie zaobserwowano aktywacji funkcji CLS mimo podobnego spadku ciśnienia tętniczego z 142±22 mm Hg na początku badania do 69±4 mm Hg w czasie maksymalnego efektu wazowagalnego. W tych przypadkach nie zaobserwowano istotnego wzrostu akcji serca (59±1 uderzeń na minutę).
 
Chociaż badanie wykazało wysoką powtarzalność odruchu wazowagalnego indukowanego w teście pochyleniowym, to dostarczyło ono szeregu istotnych danych dotyczących mechanizmów, w których stymulacja CLS może w codziennej praktyce zmniejszać ryzyko omdleń wazowagalnych. W momencie najsilniejszej aktywacji przywspółczulnej, stanowiącej kluczowy element omdlenia odruchowego, nawet niewielki spadek częstości akcji serca może skutkować gwałtownym spadkiem rzutu i w konsekwencji prowadzić do chwilowej utraty przytomności. Pomimo że u większości pacjentów włączonych do badania ostatecznie dochodziło do omdlenia, to wysoka częstość akcji serca obserwowana w fazie najsilniejszego pobudzenia przywspółczulnego (średnia akcja serca 95/min) najpewniej tłumaczy, dlaczego w sytuacjach codziennych CLS może skutecznie zapobiec bądź opóźnić wystąpienie omdlenia.

Źródła
https://academic.oup.com/europace/article/26/2/euae045/7606226?login=false.

Total
0
Shares