Stymulacja dwupęczkowa kompleksowo rekrutuje układ przewodzący lewej odnogi pęczka Hisa i w porównaniu ze stymulacją jednego z pęczków lewej odnogi poprawia synchronię mechaniczną i elektryczną. Prof. Jastrzębski i wsp. implantowali u 28 pacjentów zakwalifikowanych do resynchronizacji 2 elektrody do stymulacji: przedniej wiązki lewej odnogi pęczka Hisa i tylnej wiązki lewej odnogi pęczka Hisa. Oceniano m.in. szerokość wystymulowanego zespołu QRS, pole powierzchni zespołu QRS, czas do szczytu załamka R dV/dt w odprowadzeniach I, aVL, V6, globalne odkształcenie podłużne, globalną sprawność pracy serca w czasie stymulacji dwuwiązkowej, przedniej wiązki i tylnej wiązki lewej odnogi pęczka Hisa. Średnia wieku badanej grupy wyniosła blisko 75 lat, ok. 1/3 stanowiły kobiety, a średnia EF wyniosła ok. 37%. W porównaniu ze stymulacją jednopęczkową stymulacja dwupęczkowa wiązała się z:

– węższym zespołem QRS,

– mniejszą powierzchnią zespołu QRS,

– krótszym globalnym czasem do szczytu załamka R,

– krótszym globalnym czasem dV/dt,

– większym globalnym odkształceniem podłużnym,

– wyższą globalną sprawnością pracy serca.

Autor grafiki: lek. Sylwester Rogula

Poprzedni Następny