TREEBEARD: LBBAP vs. RVP u pacjentów < 65 roku życia

Stymulacja obszaru lewej odnogi pęczka Hisa zmniejsza punkt końcowy złożony ze śmiertelności sercowo-naczyniowej i hospitalizacji z powodu niewydolności serca w porównaniu ze stymulacją prawokomorową u pacjentów < 65 roku życia. Do tego wieloośrodkowego, włoskiego badania włączono pacjentów ze wskazaniem do stałej stymulacji serca w wieku 18 – 65 lat. Badanie przeprowadzono w oparciu o rejestr grup równoległych, a o sposobie stymulacji decydował lekarz wykonujący zabieg. Po implantacji pacjenci zostali przydzieleni do grup w stosunku 1:1 w blokach permutowanych, stratyfikowanych według sposobu stymulacji (LBBAP lub RVP). Pierwszorzędowym punktem końcowym był zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych i hospitalizacja z powodu niewydolności serca. Do badania włączono 344 pacjentów (średni wiek 58,5 roku, 215 mężczyzn). Po 2 latach pierwszorzędowy złożony punkt końcowy wystąpił u 6,3% pacjentów z LBBAP w porównaniu z 12,7% pacjentów z RVP (HR 0,78; 95% CI 0,59–0,87). Analizy podgrup były zgodne z wynikami badań pierwszorzędowych. Stymulacja obszaru lewej odnogi pęczka Hisa istotnie zmniejszyła ryzyko hospitalizacji z powodu niewydolności serca (HR, 0,79; 95% CI, 0,63–0,86), ale nie wykazała różnicy w śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych (HR, 1,02; 95% CI, 0,79–1,32) ani śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (HR, 1,00; 95% CI, 0,72–1,38).