Wyniki leczenia współczesnych pacjentów z ICD

W latach 2002-2017 zaobserwowano wyraźny spadek częstości adekwatnych interwencji ICD w ciągu 5 lat od implantacji. Do badania włączono wszystkich kolejnych pacjentów poddanych implantacji ICD de novo w Erasmus MC w Rotterdamie oraz Uniwersyteckim Szpitalu w Bazylei w latach 2002–2017. Pacjentów podzielono na cztery grupy w zależności od okresu implantacji: 2002–2005, 2006–2009, 2010–2013 oraz 2014–2017. Pierwszorzędowym punktem końcowym było wystąpienie pierwszej adekwatnej terapii ICD (ATP i/lub wyładowania) z powodu VT lub VF (IEGM były analizowane przez elektrofizjologów w celu klasyfikacji epizodów) w obserwacji 5-letniej. Spośród 2184 pacjentów (średni wiek 65,6 roku; 13,7% kobiet) 61,4% otrzymało ICD w ramach profilaktyki pierwotnej. W kolejnych okresach implantacji odsetek implantacji ICD w profilaktyce pierwotnej wzrósł z 44,3% w najwcześniejszym okresie do 61,2% w okresie najpóźniejszym. Pacjenci kwalifikowani do implantacji w późniejszych okresach charakteryzowali się nieznacznie wyższą frakcją wyrzutową lewej komory i lepszym stanem czynnościowym. Dodatkowo zwiększyło się stosowanie optymalnej farmakoterapii zgodnej z wytycznymi. W ciągu 5 lat adekwatna interwencja ICD wystąpiła u 26,4% wszystkich pacjentów, a jej częstość zmniejszyła się z 35,7% w latach 2002–2005 do 20,2% w latach 2014–2017. Spadek ten wynikał przede wszystkim z mniejszej liczby VT (29,8% vs. 12,7%), podczas gdy częstość VF pozostawała niska i nie uległa istotnym zmianom. Odsetek pacjentów wolnych od złożonego punktu końcowego (terapia ICD, przeszczepienie serca, zgon) po 5 latach wzrósł z 56,3% do 67,3%. Całkowita śmiertelność nie różniła się istotnie pomiędzy poszczególnymi okresami implantacji, jednak zmniejszył się odsetek zgonów zakwalifikowanych jako arytmiczne. Szerokość zespołu QRS była niezależnym czynnikiem predykcyjnym wystąpienia adekwatnej terapii ICD, natomiast frakcja wyrzutowa nie wykazywała niezależnego związku z tym punktem końcowym.