Zastosowanie resynchronizacji u pacjentów z HFmrEF i dyssynchronią

U pacjentów z HFmrEF i dyssynchronią zastosowanie resynchronizacji wiązało się z korzystną przebudową serca, poprawą parametrów czynnościowych, elektrycznych i biomarkerów w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Przeprowadzono systematyczny przegląd i metaanalizę badań porównawczych oraz jednoramiennych obejmujących dorosłych pacjentów z HFmrEF (LVEF 36–50%) bez klasycznych wskazań do stymulacji, u których implantowano BVP lub CSP. Przeszukano bazy MEDLINE i Embase od momentu ich utworzenia. Analizy porównawcze przeprowadzono między grupami CRT/CSP a grupami kontrolnymi. W kohortach jednoramiennych obliczano zmianę wartości względem stanu wyjściowego oraz jej błąd standardowy, a następnie agregowano wyniki jako oszacowania efektu względem wartości zerowej przy użyciu metod ogólnej odwrotności wariancji. W analizach podstawowych zastosowano modele efektów losowych. Włączono 7 badań (1 randomizowane, 1 prospektywne badanie kohortowe porównawcze i 5 kohort jednoramiennych) obejmujących łącznie 311 pacjentów.

W porównaniu z wartościami wyjściowymi CRT/CSP wiązały się z:

– wzrostem LVEF o 7,88 % (95% CI: 2,80–12,95; p < 0,01),

– zmniejszeniem LVEDV o 28,97 ml (95% CI: 11,88–46,07; p < 0,01),

– zmniejszeniem LVESV o 24,19 ml (95% CI: 5,56–42,83; p = 0,01),

– redukcją LVEDD, LVESD.

Wczesna resynchronizacja wiązała się również z:

– poprawą dystansu w teście 6-minutowego marszu o 68,3 m (95% CI: 43,08–93,53; p < 0,01),

– obniżeniem klasy czynnościowej według klasyfikacji NYHA o 0,96 klasy (95% CI: 0,78–1,13; p < 0,01),

– skróceniem czasu trwania zespołu QRS o 40,93 ms (95% CI: 34,65–47,20; p < 0,01),

– zmniejszeniem stężenia NT-proBNP o 430,58 pg/ml (95% CI: 298,06–563,11; p < 0,01) podczas obserwacji kontrolnej.